Emoties (May en Wino)

Emoties (May) Wat de Camino voor mij betekent wordt mooi verwoord door Marijn van Zon. Wandelen in drie dimensies Wandelen .. In de natuur met beide benen stevig op de grond In gezelschap van een ander In het teken van de ander Wandelen .. Met open ogen Met open oren Met een ontvankelijk hart Wandelen .. Is vertragen Is vereenvoudigen Is verdichten van ervaringen Wandelen .. Is loslaten Is verstillen Is vertrouwen Wandelen .. Leidt op een natuurlijke wijze tot verwondering en dankbaarheid Leidt tot het besef van verbondenheid met alle schepselen van de Schepper Leidt tot het activeren van jouw verbeelding Wandelen .. Is de haast uit je hoofd halen Is het natuurlijke tempo van de ziel volgen Is open komen voor wat er zich in het hier en nu aandient .. en als het ons gegeven wordt, onderweg misschien iets van de Ander ervaren Een wens voor jou in drie dimensies Vrede met wat er was Vreugde met wat is Alle goeds voor de toekomst Emoties (Wino) Was ik wel op zoek naar dat speciale gevoel dat overal in Camino verhalen wordt beschreven? Zoals in het boek van Shirley Maclaine? Bij aankomst bij de Notre Dame in Parijs, vorig jaar, kreeg ik wel een raar gevoel. Ook toen ik in het Begijnhof van Breda een Jacobsschelp aangeboden kreeg van een vrouw die zelf halverwege had moeten afhaken. Maria was haar naam. Ze kreeg een ruilhart en was in 2018 na een jaar nog steeds aan het revalideren. Wandelen kan ik altijd. Ook op dagen die erg emotioneel zijn, zoals verjaardagen van mijn vroiuw en mijn dochter. Of op onze trouwdag en zelfs op die datums waarop mijn dochter en mijn vrouw zijn overleden. Die twee meiden wandelen altijd met me mee. In mijn hart. Ik lees jullie nu iets voor uit mijn reisverslag: Plots lopen we langs een van de vele D-wegen in Frankrijk. We kunnen juist tussen de wegafrastering en een bomenrij doorlopen. Het is de D932 die ons in het stadje Noyon brengt. Een grote pop, Marianne denk ik, siert een klein pleintje. Even later kunnen we de kathedraal van Noyon bewonderen. En uiteraard stappen we de kerk binnen. Het is een prachtige kerk. Zelfs de vloer is een waar kunststuk. Ik zie een boek liggen. Dat boek nodigt uit om er iets in te schrijven. Dat doe ik steeds als zo’n boek in een kerk ligt. Ook deze keer pak ik de pen en schrijf wat woorden. De tranen rollen daarbij over mijn wangen. Voor Annie & Martie Ik mis jullie, Maar jullie stappen met mij me. Tot de weg eindigt Wacht op me Wino, 25 okt 2018 Iets na drie uur lopen we weer over een pad langs een kanaal. Een kruisje langs het pad trekt mijn aandacht. Noémie staat er op te lezen. En 1995 – 2015. Het is de tweede keer vandaag dat ik vol schiet. En nog een stukje: Ik had onderweg vriendschap gesloten met Helmut uit Kevelaar. Hij had, net als mij, een dochter verloren. Negentien was zijn dochter Camilla, die van mij, Martha, zes en twintig, We naderden de Kathedraal van Santiago de Compostela, en hadden nog drie kilometer te gaan. Ik vertelde Helmut over de afscheidsdienst van Annie hier in Huijbergen. Tijdens dit verhaal zag ik plotseling niet een maar twee betonnen paaltjes naast elkaar staan. Toen ik de tekst “Por Santa Marta” las, begon ik onbedaarlijk te huilen. De hand op mijn schouder van mijn metgezel Helmut voelde ontzettend goed.