Stof, swarte ierde, sinne, rein en wyn.
Mensen (Wino)
De Camino is ook een verhaal van mensen. Die ontmoet je overal op de Camino. Zoals die chauffeur die zijn auto stilzette, zijn raampje open draaide en ons wenkte. Zonder woorden gaf hij ieder van ons een papiertje met de woorden “Bom Caminho”. En zijn weg vervolgde. Of die mevrouw in een bestelbusje ergens in Frankrijk. Een jongeman viel haast uit de auto toen hij uitstapte en naar ons toekwam. Of we hem maar wilde volgen. Na vijf minuten opende hij een vies ijzeren poortje in een muur. We stonden even later aan de deur van een imposante villa, en vijf minuten later zaten we te genieten van warme koffie en heerlijke hapjes. Dan die drie Russische meiden die dezelfde Refugio hadden uitgekozen als ons. Gelukkig spraken ze behalve hun moederstaal ook Engels. Je wordt stil als je te horen krijgt dat die meiden in een Hospies werken in Moskou. Geen gewone hospies, maar eentje voor kinderen tot 18 jaar.. Een van die Russinnen had veel spierpijn en werd in dezelfde Refugio opgelapt door een fysiotherapeut die gratis behandelingen uitdeelden. Het is alsof je oude bekenden ontmoet als je elkaar later weer tegenkomt in Santiago de Compostela Een schildpad ziet meer van de weg dan een haas. May en ik zijn snelle wandelaars. Meer dan eens liepen we andere pelgrims voorbij. Maar we haasten ons nooit, we stoppen meer dan eens om iets te bekijken of om uit te rusten. Je mag zeggen dat we ervaren wandelaars zijn. Toch gaat het niet altijd goed. We waren nog drie dagen verwijderd van Santiago toen dit gebeurde. “Au”was de kreet die May slaakte bij het afdalen van deze weg. Ik was in Porto gestart met een blaar die ik de week daarvoor had mogen oplopen. Maar May was gestart met een gebroken teen. En juist die teen moest het ontgelden bij deze afdaling. Van een gang naar de dokter wilde May niets weten, dus werd de teen maar zelf verzorgd. Ibuproven hielp daarbij behoorlijk. Een verkeerde aanpak van het teenprobleem leverde daarna meer dan eens pijnlijke momenten op. En als de pijnstillers op zijn dan is er nog altijd de apotheek onderweg. Gelukkig kan je daar ook een stempel krijgen. En May stopt niet met een gebroken teen, sandalen zijn dan toch iets makkelijker dan wandelschoenen.
Stof, swarte ierde, sinne, rein en wyn.
Mensen (Wino)
De Camino is ook een verhaal van mensen. Die ontmoet je overal op de Camino. Zoals die chauffeur die zijn auto stilzette, zijn raampje open draaide en ons wenkte. Zonder woorden gaf hij ieder van ons een papiertje met de woorden “Bom Caminho”. En zijn weg vervolgde. Of die mevrouw in een bestelbusje ergens in Frankrijk. Een jongeman viel haast uit de auto toen hij uitstapte en naar ons toekwam. Of we hem maar wilde volgen. Na vijf minuten opende hij een vies ijzeren poortje in een muur. We stonden even later aan de deur van een imposante villa, en vijf minuten later zaten we te genieten van warme koffie en heerlijke hapjes. Dan die drie Russische meiden die dezelfde Refugio hadden uitgekozen als ons. Gelukkig spraken ze behalve hun moederstaal ook Engels. Je wordt stil als je te horen krijgt dat die meiden in een Hospies werken in Moskou. Geen gewone hospies, maar eentje voor kinderen tot 18 jaar.. Een van die Russinnen had veel spierpijn en werd in dezelfde Refugio opgelapt door een fysiotherapeut die gratis behandelingen uitdeelden. Het is alsof je oude bekenden ontmoet als je elkaar later weer tegenkomt in Santiago de Compostela Een schildpad ziet meer van de weg dan een haas. May en ik zijn snelle wandelaars. Meer dan eens liepen we andere pelgrims voorbij. Maar we haasten ons nooit, we stoppen meer dan eens om iets te bekijken of om uit te rusten. Je mag zeggen dat we ervaren wandelaars zijn. Toch gaat het niet altijd goed. We waren nog drie dagen verwijderd van Santiago toen dit gebeurde. “Au”was de kreet die May slaakte bij het afdalen van deze weg. Ik was in Porto gestart met een blaar die ik de week daarvoor had mogen oplopen. Maar May was gestart met een gebroken teen. En juist die teen moest het ontgelden bij deze afdaling. Van een gang naar de dokter wilde May niets weten, dus werd de teen maar zelf verzorgd. Ibuproven hielp daarbij behoorlijk. Een verkeerde aanpak van het teenprobleem leverde daarna meer dan eens pijnlijke momenten op. En als de pijnstillers op zijn dan is er nog altijd de apotheek onderweg. Gelukkig kan je daar ook een stempel krijgen. En May stopt niet met een gebroken teen, sandalen zijn dan toch iets makkelijker dan wandelschoenen.
Mijn Camino