Stof, modder, zon, regen en wind ….
Santiago de Compostela (Wino)
Jullie hebben je natuurlijk afgevraagd of Justin en Patrick wel in Santiago de Compostela zijn aangekomen. Hebben zij die 800 kilometer van de Camino de Frances toto een goed einde gebracht. Kijk maar naa dit stukje video, dan zien jullie het antwoord. De aanblik van kathedraal was geweldig. Maar het toeristenkarretje voor de kathedraal stoorde ontzettend. De laatste paar kilometers naar de kathedraal vond ik ook niet leuk. Teveel toerisme, teveel winkeltjes met souvenirs en ander prullaria. Uiteraard werden van de kathedraal, het plein, en de omringende gebouwen foto’s gemaakt. Bewijs dat we in Santiago de Compostela zijn geweest. De rest van Santiago is in een woord verteld. Teleurstellend. De kathedraal was geen kerk meer. Alle banken waren verdwenen. Geen pelgrims mis. Geen opnoemen van namen van pelgrims door de dienstdoende priester of kardinaal. Geen Tuna zangers. Geen paters die aan touwen hingen om de Botafumeiro, het grootste wierookvat ter wereld, heen en weer te slingeren om de stank van de ongewassen, vermoeide, zwetende pelgrims enigszins te verdoezelen. Van dit alles niks. De kerk was veranderd in een bouwplaats met stellingen. Bouwvakkers waren bezig de kerk schoon te maken, en de beelden te ontdoen van alle vuil. Waxinelichtjes waren vervangen door een elektrisch geval. Je kon een schamel lichtje laten branden als je een euro in het apparaat stopte. En dat lichtje flikkerde niet eens. Drommen toeristen liepen in sneltreinvaart een trapje op., Want daar aangekomen wilde elke toerist met een zwetende hand de achterkant van een beeld strelen. Lang mocht dat niet duren. Een pater, die zich in een nis achter de buste had verstopt, maande iedereen tot spoed, om weer snel te verdwijnen. Ik heb mijn hand maar niet uitgestoken naar dat beeld. Het verkrijgen van de Compostela vond ik ook een klucht. Dat gebeurde niet in de kathedraal maar in een gebouw een paar straten verder. Daar moest je in een gang netjes op je beurt wachten. En als je aan de beurt was en een kantoor mocht betreden, dan gaf een elektrisch bord aan, bij welk loket je je moest melden. Net als bij het gemeentehuis van Hoogerheide. Ik kreeg loket vijf aangewezen. Mijn geloofsbrieven, d.w.z. mijn paspoort en pelgrimspas, werden zorgvuldig gecontroleerd. Die waren gelukkig in orde, en ik had genoeg stempels onderweg verzameld. Ik had mijn Camino certificaat binnen. Eindelijk rust in de tent. Bij thuiskomst bleek mijn “diploma” het verkeerde te zijn. Ook dat was een teleurstelling. Ik had om een Sportivo, een Distancio gevraagd maar ze hadden mij beloond met een Camino-Religieus.
Stof, swarte ierde, sinne, rein en wyn.
Santiago de Compostela (Wino)
Jullie hebben je natuurlijk afgevraagd of Justin en Patrick wel in Santiago de Compostela zijn aangekomen. Hebben zij die 800 kilometer van de Camino de Frances toto een goed einde gebracht. Kijk maar naa dit stukje video, dan zien jullie het antwoord. De aanblik van kathedraal was geweldig. Maar het toeristenkarretje voor de kathedraal stoorde ontzettend. De laatste paar kilometers naar de kathedraal vond ik ook niet leuk. Teveel toerisme, teveel winkeltjes met souvenirs en ander prullaria. Uiteraard werden van de kathedraal, het plein, en de omringende gebouwen foto’s gemaakt. Bewijs dat we in Santiago de Compostela zijn geweest. De rest van Santiago is in een woord verteld. Teleurstellend. De kathedraal was geen kerk meer. Alle banken waren verdwenen. Geen pelgrims mis. Geen opnoemen van namen van pelgrims door de dienstdoende priester of kardinaal. Geen Tuna zangers. Geen paters die aan touwen hingen om de Botafumeiro, het grootste wierookvat ter wereld, heen en weer te slingeren om de stank van de ongewassen, vermoeide, zwetende pelgrims enigszins te verdoezelen. Van dit alles niks. De kerk was veranderd in een bouwplaats met stellingen. Bouwvakkers waren bezig de kerk schoon te maken, en de beelden te ontdoen van alle vuil. Waxinelichtjes waren vervangen door een elektrisch geval. Je kon een schamel lichtje laten branden als je een euro in het apparaat stopte. En dat lichtje flikkerde niet eens. Drommen toeristen liepen in sneltreinvaart een trapje op., Want daar aangekomen wilde elke toerist met een zwetende hand de achterkant van een beeld strelen. Lang mocht dat niet duren. Een pater, die zich in een nis achter de buste had verstopt, maande iedereen tot spoed, om weer snel te verdwijnen. Ik heb mijn hand maar niet uitgestoken naar dat beeld. Het verkrijgen van de Compostela vond ik ook een klucht. Dat gebeurde niet in de kathedraal maar in een gebouw een paar straten verder. Daar moest je in een gang netjes op je beurt wachten. En als je aan de beurt was en een kantoor mocht betreden, dan gaf een elektrisch bord aan, bij welk loket je je moest melden. Net als bij het gemeentehuis van Hoogerheide. Ik kreeg loket vijf aangewezen. Mijn geloofsbrieven, d.w.z. mijn paspoort en pelgrimspas, werden zorgvuldig gecontroleerd. Die waren gelukkig in orde, en ik had genoeg stempels onderweg verzameld. Ik had mijn Camino certificaat binnen. Eindelijk rust in de tent. Bij thuiskomst bleek mijn “diploma” het verkeerde te zijn. Ook dat was een teleurstelling. Ik had om een Sportivo, een Distancio gevraagd maar ze hadden mij beloond met een Camino-Religieus.
Mijn Camino
