De waarde van wandelen
Wandelen in Portugal (2024) Na een paar dagen in Pedro de Rates voor Pelgrim te hebben gezorgd als assistent hospitalero was het tijd voor site-seeing. In het weekend natuurlijk, want dan konden mijn vrienden dus meegaan de buurt te verkennen. Met de auto ging het naar Barcelos waar een heerlijke stadswandeling werd ondernomen. Het was blijkbaar folklorefeest in de stad van de kip. Zo noem ik de stad want overal kom je die opgezette kleurige vogel wel tegen. Ik zag een doedelzak band spelen, dus vlug uit de auto en achter de muziek aan. Na een paar foto’s weer terug naar mijn reisgenoten. Ik moest mee naar de openbare herberg midden in de stad waar mijn reisgenoten steeds hadden gelogeeerd als ze in Barcelos kwamen op weg naar Santiago. Na een rustpauze kwamen we de doedelzakband weer tegen. Nu stonden ze in een park hun instrumenten vol te blazen. Ik had alle tijd voor foto’s en een video te maken. En na hun uitvoering was er ook nog tijd voor een babbeltje met de bandleden. We waren net terug in Pedro de Rates toen het begon te regenen Ik ben vooral onder de indruk geraakt van de verhalen van de pelgrims die in Pedro de Rates logeerden. Van die Spanjaard, die niet kon geloven dat hij een ernstig ongeluk had overleefd en de toestemming kreeg van zijn vrouw en twee kinderen om de realiteit terug te vinden tijdens zijn wandeling naar Santiago. Een wandeling die hij als eens gemaakt had toen hij jong was. Of te luisteren naar de reunie van een Amerikaanse moeder met haar twee volwassen kinderen. Of dat jonge koppel uit Slovenië, die de camino deden om te onderzoeken of zij wel bij elkaar hoorden voordat ze in 2025 in het huwelijk zouden treden. Bijzonder getroffen werd ik door het verhaal van een moeder die rust zocht in de Camino. Het verhaal dat ik mocht aanhoren zat vol emotie en vreselijke gebeurtenissen. Niet iedereen wil zijn of haar verhaal vertellen aan de medepelgrim of hospitalero. De meeste pelgrims die Pedro de Rates aandeden, waren jonge mensen. De meeste waren sportievelingen, een klein aantal had een spiritueel motief. Eentje vond de Camino de goedkoopste wandelvakantie. En een enkeling was een echte pelgrim, eentje die om godsdienstige redenen naar Santiago de Compostela liep. In Pedro de Rates lag ook een gastenboek. Voor iedereen vrij om iets neer te schrijven. Onderstaande tekst was er in te vinden, een bedankje voor de hospitalero’s en hospitalera. W.C.’s schoonmaken wordt gewaardeerd.
De waarde van wandelen
Wandelen in Portugal (2024) Na een paar dagen in Pedro de Rates voor Pelgrim te hebben gezorgd als assistent hospitalero was het tijd voor site-seeing. In het weekend natuurlijk, want dan konden mijn vrienden dus meegaan de buurt te verkennen. Met de auto ging het naar Barcelos waar een heerlijke stadswandeling werd ondernomen. Het was blijkbaar folklorefeest in de stad van de kip. Zo noem ik de stad want overal kom je die opgezette kleurige vogel wel tegen. Ik zag een doedelzak band spelen, dus vlug uit de auto en achter de muziek aan. Na een paar foto’s weer terug naar mijn reisgenoten. Ik moest mee naar de openbare herberg midden in de stad waar mijn reisgenoten steeds hadden gelogeeerd als ze in Barcelos kwamen op weg naar Santiago. Na een rustpauze kwamen we de doedelzakband weer tegen. Nu stonden ze in een park hun instrumenten vol te blazen. Ik had alle tijd voor foto’s en een video te maken. En na hun uitvoering was er ook nog tijd voor een babbeltje met de bandleden. We waren net terug in Pedro de Rates toen het begon te regenen Ik ben vooral onder de indruk geraakt van de verhalen van de pelgrims die in Pedro de Rates logeerden. Van die Spanjaard, die niet kon geloven dat hij een ernstig ongeluk had overleefd en de toestemming kreeg van zijn vrouw en twee kinderen om de realiteit terug te vinden tijdens zijn wandeling naar Santiago. Een wandeling die hij als eens gemaakt had toen hij jong was. Of te luisteren naar de reunie van een Amerikaanse moeder met haar twee volwassen kinderen. Of dat jonge koppel uit Slovenië, die de camino deden om te onderzoeken of zij wel bij elkaar hoorden voordat ze in 2025 in het huwelijk zouden treden. Bijzonder getroffen werd ik door het verhaal van een moeder die rust zocht in de Camino. Het verhaal dat ik mocht aanhoren zat vol emotie en vreselijke gebeurtenissen. Niet iedereen wil zijn of haar verhaal vertellen aan de medepelgrim of hospitalero. De meeste pelgrims die Pedro de Rates aandeden, waren jonge mensen. De meeste waren sportievelingen, een klein aantal had een spiritueel motief. Eentje vond de Camino de goedkoopste wandelvakantie. En een enkeling was een echte pelgrim, eentje die om godsdienstige redenen naar Santiago de Compostela liep. In Pedro de Rates lag ook een gastenboek. Voor iedereen vrij om iets neer te schrijven. Onderstaande tekst was er in te vinden, een bedankje voor de hospitalero’s en hospitalera. W.C.’s schoonmaken wordt gewaardeerd.
