De waarde van wandelen
Folklore in Pedro de Rates (2024) Natuurlijk heb ik ook zelf een paar dagen gewandeld. Dus een echte pelgrim, maar dan zonder zware rugzak. Wel een rugzak, maar dan voor dagwandelingen. Ik had al het hele dorp verkend Bij alle wandelingen liet ik mij door Richard ergens heenbrengen met de auto. En vanaf die plek liep ik dan steeds terug naar Pedro de Rates. Een paar keer heb ik me, net als ‘echte’ pelgrims, me laten inschrijven in het gastenboek van de herberg. Net als vijf jaar geleden. Tijdens een van de wandelingen kwam k een gedenkmuur tegen waar pelgrims allerhande spulletjes hadden achter gelaten. Emotionele spulletjes zoals gedenksteentjes, vaantjes, schoenen, een schelp enz.. Ik had niks om bij de muur achter te laten, maar toch had ik de behoefte dat toch te doen. Het werd Snelle Jelle, wat peperkoek, verpakt enwel. Voor het geval er een pelgrim langs zou komen met veel honger. Folklore-feest Tijdens het eerste weekend van het verblijf in de herberg was er feest in Pedro de Rates. Kinderen waren op het dorpsplein bezig met een zanguitvoering in een tent, gedirigeerd door hun juffrouw. Er werden ook kramen opgesteld voor verkoop van spullen of verkoop van eten. Er was een verangende hospitalero aanwezig, dus waren we vrij om een bezoekje te brengen aan het dorpsplein. Dat was een uitstekend bezoekje. Ik spendeerde zelfs een paar euro voor wat speciale koek, gebakken door de padvindsters van Rates. Een paar in klederdracht trok mijn aandacht. Mijn vraag of ik een foto mocht maken werd met ja beantwoord. Het paar poseerde zelfs voor de foto. Op het dorpsplestond ook een oude kar. Die was geleend van het museum van de herberg. Maar wat had ik een plezier toen plotseling een dansgroep in klederdracht opdook, vlak voor mijn neus. Tijd in overvloed om van de groep een video te maken. De groep maakte een ererondje op het podium om daarna het podium weer te verlaten. Toen ik weer bij Richard terugkwam zei hij “je bent nog niet klaar, daar komt weer een groep”. Het was ruim na middernacht toen we terug gingen naar de herberg. Niet twee, maar vijf folklore groepen hadden hun beste dansbeentjes en muziek laten zien en horen op het podium. En ik maar fotograferen en video’s opnemen. En met de sleutels van de deur van de herberg hoefden we de hospitalero niet uit zijn bed te halen. Opmerking Het einde van de lezing “De waarde van wandelen” was het vertellen over de wandelplannen voor 2025. Maar of die door zullen gaan is tijdens het maken van deze webpagina’s nog onbekend.
De waarde van wandelen
Folklore in Pedro de Rates (2024) Natuurlijk heb ik ook zelf een paar dagen gewandeld. Dus een echte pelgrim, maar dan zonder zware rugzak. Wel een rugzak, maar dan voor dagwandelingen. Ik had al het hele dorp verkend Bij alle wandelingen liet ik mij door Richard ergens heenbrengen met de auto. En vanaf die plek liep ik dan steeds terug naar Pedro de Rates. Een paar keer heb ik me, net als ‘echte’ pelgrims, me laten inschrijven in het gastenboek van de herberg. Net als vijf jaar geleden. Tijdens een van de wandelingen kwam k een gedenkmuur tegen waar pelgrims allerhande spulletjes hadden achter gelaten. Emotionele spulletjes zoals gedenksteentjes, vaantjes, schoenen, een schelp enz.. Ik had niks om bij de muur achter te laten, maar toch had ik de behoefte dat toch te doen. Het werd Snelle Jelle, wat peperkoek, verpakt enwel. Voor het geval er een pelgrim langs zou komen met veel honger. Folklore-feest Tijdens het eerste weekend van het verblijf in de herberg was er feest in Pedro de Rates. Kinderen waren op het dorpsplein bezig met een zanguitvoering in een tent, gedirigeerd door hun juffrouw. Er werden ook kramen opgesteld voor verkoop van spullen of verkoop van eten. Er was een verangende hospitalero aanwezig, dus waren we vrij om een bezoekje te brengen aan het dorpsplein. Dat was een uitstekend bezoekje. Ik spendeerde zelfs een paar euro voor wat speciale koek, gebakken door de padvindsters van Rates. Een paar in klederdracht trok mijn aandacht. Mijn vraag of ik een foto mocht maken werd met ja beantwoord. Het paar poseerde zelfs voor de foto. Op het dorpsplestond ook een oude kar. Die was geleend van het museum van de herberg. Maar wat had ik een plezier toen plotseling een dansgroep in klederdracht opdook, vlak voor mijn neus. Tijd in overvloed om van de groep een video te maken. De groep maakte een ererondje op het podium om daarna het podium weer te verlaten. Toen ik weer bij Richard terugkwam zei hij “je bent nog niet klaar, daar komt weer een groep”. Het was ruim na middernacht toen we terug gingen naar de herberg. Niet twee, maar vijf folklore groepen hadden hun beste dansbeentjes en muziek laten zien en horen op het podium. En ik maar fotograferen en video’s opnemen. En met de sleutels van de deur van de herberg hoefden we de hospitalero niet uit zijn bed te halen. Opmerking Het einde van de lezing “De waarde van wandelen” was het vertellen over de wandelplannen voor 2025. Maar of die door zullen gaan is tijdens het maken van deze webpagina’s nog onbekend.
