De waarde van wandelen

Problemen (2024) De Amstelredam wandelvierdaagse werd dus een driedaagse tocht, doordat mijn vriend moest opgeven. De dag daarna werd in Goire een longontsteking geconstateerd bij mijn vriend. Veertien dagen later wandelde hij weer. Slechts kleine stukjes en daarna weer wat voetjes erbij. Want een wandelaar komt nooit aan zijn einde. Afgesproken werd samen in juni naar Portugal te gaan. Mijn vrienden zouden dan als beheerder gaan werken in de pelgrimsherberg in Pedro de Rates, de oudse pelgrimsherberg in Portugal. Ik zou dan een aantal dagen meewerken in de herberg. Daarna zou ik een week gaan wandelen, richting Santiao de Compostela. Een van de slaapplaatsen zou de privé herberg van Fernanda worden. De reservering was al snel gemaakt, ook andere plaatsen waar een reservering nodig was werden geregeld. Bij de Spaanse grens zou ik omkeren, om nogmaal te overnachten in Casa Fernanda. En van daaruit samen met mijn vrienden terug naar pedro de Rates. Met de auto. Dan nog wat site-seeing, en terug vliegen naar Amsterdam. Mijn vrienden zouden achterblijven in de herberg, en verdergaan met hun werk. De longontsteking was overigens niet het enige probleem van mijn wandelmaat. Het scheef wandelen dat mij was opgevallen had nog een andere oorzaak. Hij kreeg te horen dat een nieuwe heup noodzakelijk was. In September, dus na ons voorgenomen Portugal avontuur. Een week voor Pasen vertrokken mijn vrienden naar Portugal om alvast een paar weken als Hospitalero te spelen. Na een paar uur in Portugal moesten ze hun reisverzekering al aanspreken. Een sterfgeval in Nederland van een zus. Dat kan gebeuren als je zelf al tachtig jaar op deze aardkloot rondwandelt. Na de crematie waren ze alweer snel terug om hun taak als hospitalero’s weer op te pakken. Twee weken later sloeg het noodlot weer toe. Tijdens het inschrijven van een nieuwe pelgrim kreeg mijn vriend een tia. Twintig minuten later lag hij in het ziekenhuis, en tien dagen later mocht hij, onder begeleiding van een verpleger, terug vliegen naar Nederland. Dit was natuurlijk het einde van het geplande Portugal avontuur. Of toch niet?! Daarna ging het gelukkig weer goed met mijn vriend. Het herstel van die tia verliep spoedig, zo snel zelfs dat zij en ik samen toch naar Portugal zouden vertrekken. Niet in juni, maar een maand later. Naar Pedro de Rates naar de oudste openbare herberg van Portugal, iets ten noorden van Porto. Dat deden we met de auto, daar waren drie dagen voor ingepland. Rustig overdag rijden, veel stoppen om na drie dagen het Portugal avontuur te beginnen bij Casa Fernanda, de beroemdse privé pelgrimsherberg van Portugal. Zo beroemd dat deze herberg zelfs vernoemd is in de reisgids van de Camino de Portuguez. Het verblijf en de overnachting bij Fernanda en haar man was inderdaad zo goed als beschreven was in de reisgids. De herberg was volgeboekt, in de loop van de namiddag “druppelden”de pelgrims binnen. Een echtpaar op huwelijkreis, een familie met Italiaanse roots, een echtpaar uit de Far Oer Eilanden, Een Deense, een Amerikaan enz.. En na het heerlijke avondeten dat ons werd voorgezet (drie gangen menu) kwam de sterke drank op tafel en werden er internationale bekende liedjes (o.a. Country Road, van John Denver) gezonden. Onder begeleiding van de Amerikaan die een beetje gitaar kon spelen.