Zundert - Huijbergen

2 februari 2005 Een flinke wandeling op een regenachtige koude winterdag. De route liep langs de grens van Belgiė en Nederland. Half zeven opstaan, wassen en scheren, en de koffie klaarmaken. Annie werd ook wakker. Ruud, onze zoon, die in Zundert werkt, kwam me ophalen iets na 7 uur. In de duisternis werd de afstand Huijbergen-Zundert via Wildert, Nieuwmoer en Achtmaal, per auto overbrugd. Ruud werkte bij Ardo als Chef technische dienst. Vanaf de ingang van Ardo werd de wandeling start. het was nog donker en het had juist wat gemotregend. Even was het nog moeilijk met de keuze van de juiste richting-aanwijzer van de ANWB. Maar toen wegwijzer 1049 was gevonden, was het probleem opgelost. De weg van Zundert naar Rucphen, de N638, was in de duisternis gevonden. Deel 1 van de wandeling, Zundert naar Horendonk (Essen Duinen) Bij wegwijzer 60329 werd een foto gemaakt, maar die bleek naderhand te donker te zijn. De Ruckphense weg (N638) werd nog ongeveer 1 km gevolgd voordat we linksaf richting Oude Buisse Heide konden. Een foto werd gemaakt van een boerderij- schuur (bij Hulsdonk). De schuur viel op doordat deze een aantal keren was opgeknapt, er zaten wel nog een paar authentieke raampjes in de gevel. Eenmaal in de Hulsdonkstraat werd het landelijk. Wat opviel was het aantal boomkwekerijen langs de gevolgde weg. Ik kon het niet laten om een foto te maken van een verkeersbord "Pas op overstekende koeien". En iets verderop aan de rechterkant stond een boerderij. Aan de plassen bij de ingang was goed te zien dat het flink geregend had. Maar gelukkig was het droog. Bij een knik in de weg stond het straatnaambord, met daarop ook twee bordjes bevestigd met het opschrift "Pannehueske". Ik was in Wallsteijn aangekomen, een buitenverblijf waar familie van der Wall had gewoond. Wallsteijn begint zijn ontstaansgeschiedenis in het jaar 1794. In dat jaar richtte Frederik van der Wall, schout van Zundert, een eerste stuk grond van Wallsteijn in als buitenplaats. Sindsdien is het landgoed via aankoop en huwelijk sterk uitgebreid. Na het overlijden van de laatste Van der Wall zijn de landerijen van Wallsteijn vrijwel geheel nagelaten aan de Vereniging Natuurmonumenten. Als je op de paden blijft, dan mag je in het gebied wandelen. Een openstaand hek vormde een uitnodiging om naar binnen te gaan. Het bleek de oprijlaan naar het buitenverblijf te zijn. Iets verderop zag ik een bordje met daarop "verboden toegang" hangen. Het bordje was wel hoog in een boom aangebracht. De rest van de doorlopende laan was geblokkeerd door een hekwerk van hout, maar als wandelaar had je daar geen last van. In de verte zag ik op een verhoging een huisje staan. Zig-zaggend verliet ik Wallsteyn, en vond een ANWB paddestoel op mijn weg, nummer 20629. Het was 10 uur, en ik was 6 kilometer van Zundert verwijderd. De motregen was weer begonnen toe ik bij de Oude Buisse Heide aankwam. Ik maakte een paar foto's, o.a. van de Bijloop, een klein beekje dat haar weg naar het noord-oosten vervolgde. Blijkbaar was dit het wandelgebied van Henriėtte Roland Holst, die het gebied in een aantal gedichten had beschreven. Ook toevallig dat de straat achter ons oude huis in Vlissingen de naam "Henriėtte Roland Holstlaan" had gekregen. Netjes de paden door de Oude Buisse Heide volgend kwam ik uit op de kruising tussen de Buisse Dreef en Roosendaalse Baan (namen komen van stafkaarten). Hier werd gepauseerd voor het drinken van de meegebrachte koffie en het opeten van een boterham. Langs de Buisse Dreef (de noordelijk lopende weg) stonden imposante beuken, en er was een aantal zitplaasen uitgezaagd in een stuk van een oude beuk. Ook de "tafel" waarop ik mijn rugzak en thermosfles had gezet was van een beuk afkomstig. Lang pauseerde ik niet, want het begon harder te regenen. ANWB paddestoel 20891 maakte duidelijk waar Langeschouw lag, ik had de naam nog nooit gehoord. Het begon steeds harder te regenen, en koud was de regen ook nog. Ik passeerde de Annahoeve, die midden in het natuurgebied "Oude Buisse Heide" lag. De Annahoeve heeft een lange historie, het werd omstreeks 1690 gesticht. In 1818 werd de oude boerderij gesloopt en onder een dak met het grote landhuis opnieuw opgetrokken. Na een hevige brand in 1912 is de Annahoeve herbouwd en heeft tot 1991 als boerderij dienst gedaan. Nu is het een soort congrescentrum. De weg was overgegaan in een verharde weg, en op een splitsing aangekomen koos ik de richting naar rechts, richting Lange Schouw. Ik kon goed merken dat ik het natuurgebied had verlaten, want de regen had nu vrij spel. Ruim 1 kilometer lang trotseerde ik de regen, ik wer twee maal voorbijgegaan door een auto, waardoor ik gedwongen werd de veilige berm van de weg op te zoeken. Iets voorbij een hoeve aan de linkerkant van de weg (Mariahoeve) kon ik linksaf richting grens, welke 200 meter verderop te vinden was. De regen was gestopt toe ik bij grenspaal GP237 aankwam. Het weggetje dat ik daarna moest volgen was op heel wat plaatsen onder water komen te staan door de vele regen. Ook nu was de berm veelal de beste uitwijkplaats. Het pad, dat pal west liep, doorsneed de Essen Duinen. Langs het pad dat ik volgde lagen veel zomerhuisjes, een teken dat dit deel van de Essen Duinen ten prooi was gevallen aan de commercie. Bij het verlaten van de Essen Duinen kwam ik uit op de Leegtestraat, die ik rechtsf volgde. Ik stak de kruising met de weg van Groot Horendonk naar Langeschouw over, en volgde de bosrand naar het noorden en daarna naar het westen. Een machine was hier verse houtkap aan het opstapelen. Op een tweede machine die ik tegenkwam zag ik een naam "Timberjack" staan. Het voertuig was voorzien van een automatische boomzaag. Ik was stom verbaast over de werking van de boomzaak. Binnen 30 seconden was een den omgezaagd, van takkken ontdaan, en in stukken van ongeveer twee meter gezaagd. Het beroep houthakker had hier duidelijk een andere dimensie gekregen. Een eind verderop passeerde ik een visvijver, de Marantvijver. Om te mogen vissen had je een vergunning nodig die je in Essen kon kopen. De weg boog 90 graden af naar het zuidwesten, en kwam uit op een splitsing van wegen. Er stond een kapelletje en de deur was open. Bij de vele brandende kaarsjes voor het mariabeeldje heb ik nog een kaarsje bijgezet. Buiten stond een tafel met een bank, die me uitnodigde om ook daar bij dat kapelletje een slok koffie en een boterham te eten. Deel 2 van de wandeling, Van Horendonk naar Huijbergen Weer op weg, deze keer naar het noorden en daarna de eerste afslag links. Ik was een fietsroute aan het volgen, en liep evenwijdig aan de Nederlands Belgische grens naar het westen, richting Essen. De fietsroute had een dubbele naam, Heideroute en Grenzeloze Route. Blijkbaar volgden twee fietsroutes dezelfde weg. Een Fokker Friendship kwam een aantal keren overvliegen, blijkbaar volgde ik een route evenwijdig aan de aanloop naar vliegveld Woensdrecht. Na het gehucht Heiblok passeerde ik de Turfvaart, en daarna de Kleine Aa, een wildstromende meanderende beek. Links en rechts van de weg stonden kastelen van huizen. Ik zat blijkbaar in de dure Noord- Oostbuurt van Essen. Een sculpture van twee zwanen in een van de rijkelui's trok mijn aandacht. Mooi genoeg om er een foto van te maken. De eigenaren van het zwanen- beeld bleken "De Zwaan" te heten. Dat kon eigenlijk ook niet anders. Na het oversteken van de N262, Essen-Roosendaal kwam ik in het noorden van Essen terecht. In Essen volgde ik de N133 een stukje naar het noorden, richting Nispen (NL). Ik miste grenspaal GP240, en liep te ver door richting Nispen. Daarom werd direct de eerste afslag links genomen, terug naar Essen. Het weggetje was afgesloten voor voorkeer, maar niet voor voetgangers. Direct na de afzetting in de weg kon ik naar rechts. Ik was weer in Belgiė, in de grensstraat, en volgde nu exact de grenslijn naar het westen. Ik passeerde de overweg van het spoor Roosendaal/Antwerpen, en zag een paar honderd meter naar het zuiden het station van Essen duidelijk liggen. Daar was ik een week geleden nog binnen geweest, en had toe een paar foto's gemaakt. Ik bleef naar het westen lopen en kwam grenspaal GP241 tegen. Nu zag ik ook dat ik de lange afstand wandelroute GR5 aan het volgen was. Kennelijk had ik dus een mooie wandelroute uitgekozen, alleeen het weer werkte niet mee. Ik passeerde een imposant buitenverblijf, het leek wel een oude abdij. Ik passeerde daarna de Spillebeek, die volgens de kaart ergens bij de Papenmoerstraat (noordelijk van de Huijbergse Baan) zijn oorsprong heeft. Langs de weg Hollandse Dreef had iemand een paar zakken verloren. Geen afval, was aan de verpakking te zien. Bij de afslag naar de Vleetweg eindige her evrharde pad, en de weg ging over in een modderpad. Op de Vleetweg was grenspaal GP243 te zien. Deze stond in een weiland, je kon er niet dichtbij komen. De grenslijn liep ongeveer 70 meter zuidelijker dan de Hollandse Dreef. Ook het onverharde deel van de Hollandse Dreef had een einde bij grenspaal GP244. Na het volgen van het onverharde pad langs GP244 kwam ik uit op een splitsing, Molenwijk, en ik vervolgde rechtsaf. Ik kwam weer uit op een splitsing en volgde de verharde weg linksaf. Fout, want de asfaltweg eindigde 200 meter verder op een boerderij. Dus terug en toch maar verder over de onverharde weg (Bergse Baan). Ik kwam uit bij de splitsing met de Brede straat, en sloeg rechtsaf. Weer liep ik parallel met de grenslijn. De weg eindigde bij GP246, die eigenlijk midden op de weg van Huibergen naar Wouwse Plantage hoort te staan. De wandeltocht liep ten einde, Huijbergen lag pal voor me. Maar ik had nog goede benen, en sloeg voor het bord "Huijbergen" rechtsaf, richting Nootjesberg. Daar ging ik linksaf richting Eiland. Buntven 46 was in de verte goed zichtbaar. Met een leuke foto van Molen Johanna en daarnaar de oude schoorsteen van de fabriek en een foto nav Buntven 46 eindigde de wandeling. Leuk om nog eens over te doen, maar dan met beter weer.