Zeeuwse marathon 2005

02 oktober 2005 Erik, mijn neef, had van zijn fysiotherapeut informatie gekregen over de eerste Zeeuwse Marathon. Na wat trainingswandelingen starten Erik, Ruud en ik welgemoed. En alledrie kwamen we aan de finish.Doodmoe, maar tevreden. De mooiste en zwaarste marathon van Nederland. Langs de Zeeuwse kust. Door bos, over dijk en duin. Lopen in een schitterend decor. Na de start in Burgh gaat de route door de unieke Dominiale Bossen naar het strand. Vervolgens loopt u over de Stormvloedkering en via duin en dijk naar Vrouwenpolder. Bij Vrouwenpolder gaat u via strand, duinen en dijken richting Zoutelande. Voor u in Zoutelande aankomt, passeert u eerst de sfeervolle dorpen Domburg en Westkapelle. Bij de finish te Zoutelande aangekomen wordt u verwelkomd door een enthousiast publiek. Na de mooie en zware tocht wacht u een heerlijke warme maaltijd. Zo stond het op internet aangegeven. Een goeie reclame. Enkel inschrijven voor de hele marathon was mogelijk. Dat werd dus 42 km en 195 meter lopen, door bos en duin. En natuurlijk over het strand, over de Oosterschelde-kering, en over de Westkapelse zeedijk. De weersvoorspellingen beloofde niet veel goeds, zon, afgewisseld door buien en kans op onweer en hagelbuien. Ik was om zes uur opgestaan, en had een paar boterhammen gemaakt. Ook had ik wat appels en wat drinken ingepakt. De GPS bleef deze keer thuis, de lengte van de route was bekend, dezelfde als de dag daarvoor door marathonlopers was afgelegd. Van Burgh naar Zoutelande Inschrijven hadden we vooraf gedaan. € 15.-- was het inschrijfgeld, maar je kreeg dan ook nog een boerenmaaltijd voorgeschoteld als je de finish haalde. En voor een T-shirt van de wandelmarathon had ik nog eens 7 Euro extra betaald. We hadden inschrijvingsnummer 426 (Erik), 427 (ik) en 428 (Ruud). Het was een drukte van jewelste bij de sporthal van Burg-Haamstede. Het ophalen van de startkaart verliep paniekerig. Ik kreeg de startkaart van inschrijving 286 mee. Ruud, die geen printout van het startnummer bij zich had, moest bedelen voordat hij zijn startkaart kreeg. Hij moest zeggen wie hij was, en dat kon worden gekontroleerd. Ruud had natuurlijk zijn inschrijving mee moeten nemen, maar die lag bij hem op tafel. Bij een andere "stand" kon ik, na vertoon van mijn startnummer het betaalde T-shirt krijgen. Een handige bliksem had makkelijk de boel kunnen beflessen, en een gratis T-shirt kunnen bemachtigen. Al met al een chaotische toestand. De start van de wandeling was al even chaotisch als de inschrijving. We werden teruggestuurd naar de plaats waar we werden ingeschreven. Daar waren de eerste lopers al, via een zijdeur, vertrokken. Blijkbaar was gedeputeerde Van Waveren het eerst gestart, druk zwaaiend met de Zeeuwse vlag. De regen had zich al gemeld, we vertrokken daarom met de regenkleding aan. Mensen zonder extra regenkleding konden gebruik maken van de regenbescherming welke bij de startkaart zat. Een kadootje van de Rabobank, een van de sponsors van de Kuiermarathon. Omroep Zeeland stond bij het vertrek TV opnames te maken, later in het parcours (o.a. bij de Neeltje Jans Sluis) kwamen we de TV ploeg nog een paar keer tegen. Nadat we Haamstede gepasserd waren, ging de route een stukje door de Boswachterij Westenschouwen. Bij duinovergang Speelduin ging het rechtsaf, de duinen over, en begon het eerste stukje strand. Het zand was stevig genoeg, het was eb, en het natte zand maakte snel doorstappen mogelijk. Het wisselende weer zorgde ervoor dat je regelmatig je regenkleding nodig had. Uiteraard, zoals bij wandelaars gebruikelijk, zag je dan regelmatig dat paraplu's in stelling werden gebracht. De route was niet nieuw voor mij, de afgelopen twee jaar had ik meerdere malen delen van de route gelopen. Daarom kende ik de hele route, en was het niet nodig van elke bezienswaardigheid een foto te maken. Gelukkig maar, want er was genoeg te zien onderweg. En stonden veel toeschouwers langs de route, veel meer dan gebruikelijk bij wandelingen (behalve bij de vierdaagse van Nijmegen). Tussen de eerste stempelplaats (je moest zelf stempelen), en de vertrekplaats, was slechts 1 (een) post aanwezig waar je een flesje drinken kon krijgen. Wel wat weinig voor een afstand van 20 km. Een groep wandelaars kaapten de aangeboden flesjes voor mijn neus weg, en ik had geen zin om te wachten tot de vrijwilligers bij de drankpost (bij het Topshuis op Neeltje Jans) nieuwe voorraad hadden gepakt. Gelukkig had ik zelf ook voor drinken gezorgd, ik ben gewend om zonder hulpposten een dagmars af te leggen. Na Neeltje Jans begon het weer flink te regenen. Toen de regen stopte waren we ter hoogte van de Neeltje Jans sluis. Een dubbele regenboog zorgde voor spectaculaire beelden boven de Noordzee. Binnen de regenboog was de lucht een stuk helderder dan daarbuiten, waardoor het natuurverschijnsel nog eens extra werd benadrukt. Ik had natuurlijk mijn digitale camera bij me, en ik nam de tijd om de regenboog vast te leggen. Erik, die eerst voorop had gelopen, begon de kilometers in zijn benen te voelen. Hij had nog nooit meer dan 26 kilometer gelopen, en vandaag moesten meer kilometers worden afgelegd. Het viel trouwens erg op dat de gemiddelde leeftijd van de deelnemende wandelaars lager was dan normaal bij 40+ km wandelingen. Merkwaardig !! En het leek wel alsof enkel Zeeuwen meeliepen in de marathon, de zeeuwse vlag was alom vertegenwoordigd. Na de Roompot en de Veerse Dam ging de route bij Resto Vrouwenpolder weer het strand op. Iedereen koos voor een route zo dicht mogelijk langs de rand van het water, want daar was het zand het stevigste, en zakte je niet zo ver weg in het zand. Om tot bij Standpaviljoen Breezand te komen moest je echter een flink stuk door het mulle zand, alvorens je de eerste stempel op je kaart kon zetten. Tijd voor een kwartiertje rust. Een mevrouw voerde een noodzakelijk reparatie aan haar voeten uit, haar gekleurde tenen maakte het beeld van haar voet een stuk leuker. Erik kwam ongeveer 10 minuten na ons op de stempelplaats aan. Hij kreeg slechts 5 minuten rust voordat we richting Domburg vertrokken. Bij ons vertrek stond een behoorlijke rij wandelaars te wachten voordat zij hun kaart konden stempelen. Het zelf stempelen zorgde dus voor een vertraging in de wandeling. Nu volgde weer een stukje strand, het zwaarste stukje van de hele wandeling. Voordat je van het strand afkon, moest er eerst ruim 6 kilometer door mul zand, over ongelijke kleine heuveltjes, en door plassen water ploeteren. De opkomende vloed zorgde ervoor dat je je route steeds opnieuw moest aanpassen. Na 5 kilometer besloot ik mijn waterfles, die ik altijd op de heup draag, in de rugzak te doen. Ik kon hem niet meer op de heup dragen. Bij strandpaviljoen "De Piraat" ging de route over de duinen heen, de duinweg op. Het zwaarste stuk van de route zat erop. Gelukkig. Nu ging het via een pony- weide richting Domburg. Een mooi stukje van de route, heuvel op heuvel af. Domburg, met zijn watertoren, kwam steeds dichterbij. Het begon nu weer kouder te worden, en ik besloot om mijn trui weer aan te trekken. Ruud bleef doorlopen in zijn korte broek. Erik kon ons tempo niet meer bijhouden, en volgde ons advies op om op eigen tempo verder door te gaan. Aangekomen in Domburg bij het badstrand, mochten we voor de tweede keer zelf stempelen. Strandpaviljoen "De Stenen Toko" had zich op de boulevard genesteld, waardoor het stempelen, en de uitgifte van een versterkend drankje zeer vlot, maar erg windering, verliep. Erik arriveerde ook, en samen werd uitgerust op een van de vele banken die de boulevard opsieren. Even goed uitrusten, en genieten van een boterham of een Bounty die ik meegenomen had. Erik had onderweg al gegeten, hij gebruikte de rustpauze om te telefoneren, en voor het roken van een sigaretje. Op 31 km na de start kwamen we op de Hoge Hill top in Domburg. Ik bleef op Erik wachten, maar Ruud ging door, alleen. Na de afdaling van de hoge Domburgse heuvel ging het mij ook te langzaam, en zei ik ten Erik dat ik ook mijn eigen tempo ging lopen. We zouden op elkaar wachten in Westkapelle, de volgende stempelplaats. Langzaam werd de afstand tussen Ruud en mij weer kleiner. Ruud had gezien dat ik sneller ging dan Erik, en hield een beetje in zodat ik bij hem kon komen. Daarna bleef ik voorop lopen, en ondanks de regen die nu weer regelmatig met bakken naar beneden viel, passeerden we de ene na de andere wandelaar. Op de Westkapelse Zeedijk begon het ook nog te hagelen. De temperatuur daalde behoorlijk, en alles wat niet deugdelijk door regenkleding was beschermd, werd drijfnat. In Westkapelle volgde niemand de aangegeven route. In plaats van door te lopen tot na de Shermantank op de dijk, en dan de dijk af te gaan naar het Polderhuis, ging iedereen bij de snackbar's naar beneden, om onder langs de dijk naar het Polderhuis te lopen. Hier werd wel onze kaart afgestempeld door vrijwilligers. Ook hadden de Westkapellenaren voor een "dweilband" gezorgd, en tijdens een drankje kon je genieten van vrolijke muziek. Een gezellige drukte daar in het Polderhuis. We hadden onze drank al op toen Erik arriveerde, nog steeds vol goede moed, maar wel duidelijk vermoeid. Ruud en ik begonnen nu aan het laatste stuk van de Marathon, Westkapelle-Zoutelande. Nog maar een paar kilometer. Bij de reddingpost Erica van de K.N.R.M. ging de route over het duinpad, een mooi stukje in de route. Ik vind het jammer dat het duinpad maar een gedeeltijk over de duintoppen heen loopt. Om in Zoutelande te komen moet je regelmatig langs het duin afdalen. De ene keer moet je dan een stuk over het fietspad, onder aan de dijk, en de andere keer wordt je over het strand gestuurd. Ook bij deze eerste Zeeuwsche Wandelamrathon was dat het geval. Iets voor de VVV denk ik om het pad over de duinen aan te leggen. Gelukkig had een slimme ondernemer op het duinpad een spandoek neergehangen. "40 kilometer in de benen, nog 2195 meter, Succes !!". Door de vloed was het strand echter een heel stuk smaller, en werd je gedwongen geregeld door de mulle zand te baggeren. Bij strandpaviljoen "De Branding" werd het laatste stukje strand 'bedwongen'. Nog maar 1 kilometer te gaan. Ruud kon nog maar moeilijk vooruit komen. De kou, de regen en de hagel, in kombinatie met zijn kleding, had als gevolg dat zijn spieren op slot zaten door de kou. Ruud wist het nu zeker. Hij zou nooit dagen achter elkaar een flinke afstand kunnen lopen. Hij beloofde zichzelf om volgende keer bij regen niet meer van start te gaan. Boven op de duinovergang bij Zoutelande (waar het bronzen standbeeld van de Marathon-loper staat) werden we nog even extra gepest. We mochten niet de trap naar de finish aflopen, maar moesten eerst nog 500 meter extra lopen. Dat betekende eerst 250 meter rechtdoor over de Boulevard, daarna linksaf het pad af, en daarna weer linksaf naar de finish. De laatste 50 meter liepen Ruud en ik (ik voorop) nog in kolonne, waarbij tussen onze lijven geen ruimte was. De spreekstalmeester bij de finish beschuldige ons van vals spel, maar sprak ook zijn bewondering uit over het feit dat we nog zo'n geintje konden uithalen na zo'n stevige wandeling. Na de finish liepen we zo de feesttent in. Ook nu werd onze kaart afgestempeld, en kregen we een oorkonde. Die moest wel zelf ingevuld worden. Ik vond het vreemd dat er niet werd gevraagd om ons startnummer. Maar wat smaakte dat pilsje in de feesttent lekker. En de beloofde boerenmaaltijd mocht er ook best wezen, zuurkool of boerenkool met worst, en fruit. De maaltijd werd achter in de feesttent geserveerd. Erik kwam een kwartier later opdagen, moe maar voldaan. Eten hoefde hij niet, waarschijnlijk te moe om te eten. Lonneke, zijn vriendin, had hem bij de finish staan opwachten. Zij was het ook die Ruud en mij terugbracht naar Burgh, waar onze auto geparkeerd stond. Een vermoeiende wandelklus was geklaard. Een happening zoals de Zeeuwse marathon organiseren is een helse klus. Mijn bewondering voor de organisatoren, die met deze wandelmarathon, nog meer hooi op de vork hebben genomen. Een behoorlijk stevige wandeling, een flink stuk zwaarder dan een normale 40 km wandeling. In tegenstelling tot de tekst op de officiëele Marathon site, was het zeker GEEN Kuiermarathon. Het is een prachtig stukje Zeeland waar de Marathon wordt afgewerkt. Van mij mag de route zo blijven, dan ben ik volgend jaar weer van de partij. PS. Sommige foto's en de looproute zijn gekopiëerd van de officiëele site van de Marathon.