Zevendorpentocht Tholen

09 juli 2005 k had al vaker gehoord van deze wandeling, en nu woonde ik dichtbij. Dus vroeg opstaan, en op weg naar Oud Vossemeer. Ik kreeg er geen spijt van. De wandeling is altijd in het weekend van de IARU contest, een wedstrijd voor zendamateurs. Dus stond ik voor een dillemma, of deze contest, of de Zevendorpentocht op het voormalige eiland Tholen. Ik besloot voor de wandeling, en om kwart voor zeven was ik op weg. Via de Oesterdam en wat binnendoor weggetjes kwam ik in Oud Vossemeer aan. De overal geparkeerde auto's maakte me duidelijk dat ik mijn auto maar beter aan het begin van het dorp kon parkeren. Later bleek dat de straten inderdaad waren afgezet. Verkeersregelaars bepaalden of je met de auto het dorp in mocht of niet. Na 1 kilometer gewandeld te hebben vond ik achter cafe hof van Holland, het startbureau.Ik moest wel een rondje om de kerk maken. Op internet had ik gelezen dat de start in de Raadhuisstraat zou zijn. Normaal was de inschrijving het dorpshuis "De Vossekuil", maar die was niet beschikbaar. Het duurde even voordat ik doorhad dat de inschrijving achter het cafe "Hof van Holland" moest gebeuren. Daar was een tent opgesteld. De inschrijving vond ik erg rommelig. Na het betalen van 3 Euro werd de controlekaart voorzien van een St. Jansstappers sticker, en kon ik de helft van de kaart meenemen. De andere helft verdween in een ton. Daarna kreeg ik de 40 km routebeschrijving. Die zag er echt professioneel uit, gedrukt in het dorp zelf. Het was de zeventiende keer dat de wandeling werd georganiseerd door WSC Vosmeer. Dit was niet op de routebeschrijving te lezen, wel dat op 8 juli 2006 de 18e Zevendorpentocht zou plaatsvinden. Er waren een record aantal deelnemers stond later in de krant, 2070, verdeeld over 589 (50 km), 358 (40 km), 682 (30 km), 241 (15 km), 155 (10 km) en 45 deelnemers op de 5 km. Hiervan bleken 352 wandelaars in de buurt te wonen, waarvan 103 uit Oud Vossemeer zelf. Er waren 71 buitenlanders, 67 Belgen, 2 Duitsers en 2 Canadezen. Met mijn GPS hield ik de afgelegde weg bij, helaas was de ontvangst van de drie noodzakelijke satellieten niet altijd aanwezig. Tholen ligt voor wat topegrafische kaarten betreft niet al te gunstig. Je hebt minstens 3 kaarten nodig voor alle zeven dorpen (schaal 1:50000), terwijl de 1:25000 kaarten zelfs 5 kaarten omvat. De eerste paar honderd meter ging de route door een nieuwbouwwijk. Op mijn oude stafkaarten van de omgeving was nog een boomgaard aangegeven. Na het oversteken van de Hiksedijk ging het noord-west door de Hikke-polder. Op de kruising van de Hikseweg en de Kreekweg ging het linksaf over de dijk. De Hikse kreek was ook aan de linkerkant van de weg te vinden. Ik begon nu lekker te lopen, de mist was verdwenen, en het zonnetje probeerde door te breken. De route was gepeild met witte pijlen, de routebeschrijving die gedrukt was beschreef de af te leggen weg maar voor een zeer groot deel. Op de Broekse Dijk was de eerste rustplaats, deze werd na 5.1 km bereikt. Daarna ging het door richting west via de Priestermeetpolder. Het was nog maar 1.9 km toto Sint Annaland, maar dit dorp was niet (net als Stavenisse) in de 40 km route opgenomen. De 50 km lopers gingen door via de Oude Zeedijk, en de 40 km lopers (ook ik dus) gingen linksaf de Kleinedijk op, richting Sint Maartensdijk (Smerdiek). Het was heerlijk lopen over die Tholense dijken. Even stoppen bij de rustplaats op de Mallandseweg leverde een stuk peperkoek, met boter op. De ondersteuning door de WSC Vosmeer was goed, na ongeveer 5 kilometer was een wel een wagen-rust te vinden. Soep, water, frisdrank, peperkoek, een appel en zelfs een stuk watermeloen werd ter verfrissing aangeboden. Toiletten waren echter nauwelijks te vinden. Wellicht dat dat de reden was dat ik plotseling een groep dames, die voor me liepen zag stoppen. Even later verdwenen twee dames in het maisveld. Althans, ze probeerden voor de andere dames de grote verdwijntruck. Ze hadden niet in de gaten dat de weg een flinke bocht maakte, waardoor de verdwijntruck gedeeltelijk mislukte, waardoor de achterkant van de dames nog goed zichtbaar was. Het eerste dorp dat door de 40-km wandelaars werd aangedaan was Sint Maartensdijk. De oude kern van het dorp was aangewezen als rust, waarbij cafe Smerdiek op de markt was uitgekozen. De wandeling ging verder richting haven, en daan langs en door "De Pluimpot", een natuurreservaat dat was ontstaan na het droogleggen van de Smerdiekse haven. Een fijn rustig plekje. Na de Pluimpot was een controlepost te vinden en werd mijn kaart voor de eerste keer voorzien van een stempel. Waarom we daarna over een camping gestuurd werden was me niet duidelijk. Ik vond het nogal verwarrend. Het camping-stukje duurde maar even, en via de Hartog weg ging het richting oost. Terug naar waar we vandaan gekomen waren. Via de Westkerkseweg werd het buurtsachap Westkerke bezocht, te klein om in aanmerking te komen als dorp. Scherpenisse was wel een van de zeven dorpen, 2 kilometer verderop. In de kerkstraat was weer een rustplaats te vinden. De routebeschrijving gaf aan dat er al 20.1 km gewandeld was. We zaten halverwege. Via de Bakkerstraat en Bakkersdijk ging het verder naar het oosten. De route kruiste de provinciale weg N286 weer, waarna deze weg werd gevolgd richting oost tot in dorp drie, Poortvliet. Bij de ingang van het dorp, aan de rotone, stond een politieagent te kijken of de wandelaars zich wel gedroegen. Het behoorlijk druk in cafe Tolrust, elke deelnemer kreeg daar een lekker bolusje. Voordat ik die opsmulde werd eerst gebruik gemaakt van het toilet, en werd de watervoorraad aangevuld. Na de Boluspauze sjokte ik achter 3 wandelaars aan die de route blijkbaar goed kenden. Maar vijf minuten later merkte ik al dat het verkeerd ging. De lopers woonden blijkbaar in Poortvliet, en maakten een pauze in hun eigen huis. Ik kon twee dingen doen, teruggaan of verdergaan en proberen weer op de officiele route te komen. Ik koos voor de alternatieve route, en weer vijf minuten later stak ik de Paasdijkweg over en zat ik weer op tour. Vlak voor de oversteek kwam me een ambulance wagen tegemoet. Ik schrok hiervan ik had hem niet zien (en horen) aankomen). Aleweer een wagenrust, deze keer op de Tichelaarsweg bij "De Lente". Hier stond een stuk watermeloen op de menu-lijst. Het was niet druk, ik kon zelfs een van de weinige stoelen gebruiken om het lekker stuk rode traktatie te verorberen. Toen de drukte toenam vervolgde ik weer mijn wandeling. Ik liep nu alleen, voor en achter me waren geen wandelaars te zien. Even later, op de Watervlietsedijk volgde de afsplitsing van sw 30 km route. Die wandelaars moesten linksaf de Puitsedik op. Zij gingen niet naar Tholen het volgende dorp op de route voor mij. Ik moest rechtdoor blijven lopen, over de Vrouwendijk. Weer volgde een wandeling over het fietspad van de N286, die ter plaatse de naam Postweg en Nieuwe Postweg had. Vijfhonderd meter na de splitsing met de N659 (Oesterdamroute) hield het fietspad langs de Nieuwe Postweg op. Even linksaf de Eeweg op, en daarna over het erf van Boerderij Lugtenburg. De route ging verder door de Bomenlaan, een eigen weg van 300 meter die inderdaad door een laantje van bomen liep. Een mooi stukje van de Zevendorpenwandeling. Daarna ging het linksaf en bereikten we de nieuwbouw van Tholen. Door de pijlen op het wegdek te volgen werd de kantine van voetbalclub "Tholense Boys" bereikt. Nu zat 31.2 km erop, nog maar een klein stukje. In de kantine was ook de volgende controle-post te vinden. De tweede en tevens laatste controlepost van de 40 km route. Tijdens de korte rust op het terras van de kantine, dronk ik mijn flesje limonade leeg. De rustplaats-versnapering, een appel, stopte ik weg voor later. En daarna begonnen voor mij de laatste kilometers, met een bezoek aan het oude deel van Tholen. De witte molen was goed zichtbaar, en via de vele pijlen op de weg werd de veste overgestoken, en werd Tholen-centrum bereikt. Het wandelpad langs het oude deel was weer een van die mooie stukjes van deze Zeeuwse wandeltocht. Via de oude haven ging het verder, dwars door het centrum richting noord-west. Via de Molenvlietsestraat en de Molenvlietsedijk wandelde ik Tholen uit. Nog een dorp was er te gaan. Oud-Vossemeer zelf. Een wandelaar die ik inhaalde was druk bezig de bloedsomloop van zijn opgezwollen handen te regelen. Ik haalde steeds meer wandelaars in, ook lopers van andere afstanden liepen over hetzelfde stuk van de route. Bij een bocht in de Nieuwlandse dijk kwamen ook een aantal wandelaars me tegemoet. Dit waren waarschijnlijk 30 km wandelaars die net als ik in die bocht de dijk af gestuurd werden. De route liep nu door een boomgaard van fam. van Dijk. Hier was de laatste rustplaats te vinden. Volgens de routebeschrijving was het nog maar 200 meter tot de finish. Dat was een foutje, dat moest 1.9 km zijn. Na een korte rust begon ik aan het laatste stuk. Linksaf ging het, over de lange Molenweg. De wandelaars die ik passeerde kwamen bekend voor. Ik was ze eerder op de dag ook al eens voorbijgegaan. Ik raakte in gesprek met een van de dames van de groep. Ze liepen de 30 km route, als training voor de Vierdaagse van Nijmegen. De dame vertelde me dat ze vijf jaar geleden was begonnen met wandelen, nadat ze thuis voor haar zoon had gezorgd. Die was ongeneeslijk ziek (Leukamie), en na haar mantelzorg, was ze met wandelen begonnen. behalve deze overleden zoon had ze nog 3 kinderen. Ik vroeg haar wat ze als antwoord zou geven op de vraag "hoveel kinderen heb je". "Drie als ik geen lastige vragen wil beantwoorden, en vier als ik wel over mijn overleden zoon wil praten" kreeg ik als antwoord. "Maar" zei ze erbij, "dat vertel ik niet aan iedereen". Toen vroeg ik haar waarom ze wel met een wildvreemde, zoals ik, over haar zoon wilde praten. "Dat voel ik gewoon" was het simpele antwoord. "Nou ik zeg altijd twee op die vraag" gaf ik haar als antwoord. Het was haar meteen duidelijk dat ik ook ouder van een overleden kind was. We bleven met elkaar praten tot in de straten van Oud Vossemeer. En na haar veel plezier in de Vierdaagse te hebben toegewenst verdween ik in de drukte van Oud Vossemeer. Die drukte was er niet voor het binnenhalen van de wandelaars, maar voor het bezoeken van de braderie en de kermis. De aankomst was een anticlimax. De controlekaart werd ingeleverd en dat was dat. De kater verergerde nog toen ik wat geld spendeerde aan een herinnerings-medaille. Geen inscriptie, geen aanduiding dat de medaille voor een geslaagde Zevendorpentocht was, niets.. De kater werd nog groter. Het was ongeveer 1 km terug lopen naar de auto, waarbij ik veel wandelaars passseeerde. Die moesten nog naar de finish toe. Toch was het een mooie dag geweest. Een wandeling die ik best nog eens wil lopen. maar dan wel alle zeven dorpen langs..