Volubilis

Ons ochtenprojgramma was nog steeds niet ten einde. Sawadee (lees Mirjan) had nog meer te bieden voordat we aan de lunch konden beginnen. Er werd nog een kijkje genoemn op de Souk van Meknes. En die bevond zich achter de kraampjes links op de foto hierboven Er was van alles te koop in de Souk-winkel. Soms was de prijs van de koopwaar zichtbaar. In Dirham natuurlijk. Maar was die prijs nu voor een ons, een pond, een kilo of een stukprijs? Ik heb het maar niet gevraagd maar liet intussen wel mijn camera’s (Sony van kleindochter, mijn Cabon en mijn mobieltje) werken. Prachtig al die kleuren. Ik vraag me wel af of die souk-winkeltjes ook een achteruitgang,of een nooduitgang hebben. Want hun hele koopwaar is in hun kleine toke overal uitgestald. Zelf het plafond wordt gebruikt om hun waar aan te prijzen. Na dit snufje Souk werd het lunchtijd, dus terug de bus in. Het restaurant bleek een dakterras te zijn in de kasbah. Daar nam de gids afscheid van ons en konden wij genieten van een heerlijke lunch. Ik had kip-pastilla besteld, maar wist eigenlijk niet wat ik had besteld. Het bleek een soort bannenkoek te zijn, gevuld met kip en honing. De smaak was prima maar ik kreeg het ding niet helemaal verorberd.Zouden die restjes misschien aan de zwerfkatten worden gegeven? O, ja, vooraf werd nog linzensoep en groenten gepresenteerd. Lekker, samen met Cola, want bier stond helaas niet op het menu. Pas tegen drie uur zaten we weer in de bus, op weg na Volubilis. De rit duurde slechts 25 minuten, Volubilis ligt iets te noorden van Meknes. Het was meteen duidelijk dat we niet de enige bezoekers waren. Er was ook een groep van koning Aap, ook Nederlanders. Wie daar ook was, was onze Volubilis gids, een goede bekende van onze reisbegeleidster. Abdullah, een kartervolle Marokkaan met zijn grote blauwe hoed. Abdullah ontpopte zich tot een makkelijke prater, Nederlands was niet zijn hoofdtaal maar hij wist van wanten. Hij is de enige gids die ik een fooi heb gegeven. Volubilis is in 1997 ook door de Unesco uitgeroepen tot werelderfgoed. Er valt nog genoeg te zien, ook al heeft Moulay Ismail daar roofbouw gepleegd. De zuilen bij de Bab Mansour in Fes komen van Volubilis. De invloed van de Romeinen reikte ver in Marokko tot Chella, de ruïne in (bij) Rabat waar we gisteren waren. Toen de laatste koning van Mauretanië stierf (40 AD) kwam het land onder bestuur van Rome. Keizer Claudius verdeel het land in twee provincies Mauretania Tigitana en Mauretania- Caesariensis. Volubilis werd de hoofdstad van Mauretania Tigitana. Volubilis bleef heel lang bewoond, maar na de 11e eeuw raakte de stad in verval en beschadigd door een aantal aardbevingen. Nu vinden er nog steeds opgravingen plaats. Het eerste wat je opvalt als je de opgravingen en ruïnes bekijkt is de Basilica met zijn acht bogen. Na een aanloopje, waarbij onze gids het had over planten werd het forum bezocht. Daar werden ook foto’s gemaakt van onze hele groep. Ik moest me haasten om daarbij te zijn. Ik was natuurlijk al flink bezig mijn camera’s te laten werken. Daarvoor mochten die dingen toch mee naar Marokko. Later werd nog een paar groepsfoto’s gemaakt van de groep. Als je in Volubilis door de zuilen van de Tempel van Jupiter naar het zuiden kijkt zie je het stadje Moulay Idriss liggen. Dit stadje is het heiligste pelgrimsoord van Marokko. Een van de pijlers van de islam is eens in je leven naar Mekka gaan. Maar dat kost flink wat geld als je in Marokko woont. Árme’ Marokkanen mogen i.p.v. naar Mekka, naar Moulay Idriss op pelgrimstocht gaan. Daar bevindt zich het graf van Idriss I, de achterkleinzoon van Mohammed. Pas de laatste tijd mogen ook niet Islamisten het stadje bezoeken en er overnachten. De volgende Ruïnes kan je ook zien zoals Het Capitool, Het Huis van Orpheus, het Huis van Hercules enz. Het einde van de hoofdweg door de stad, de Decumanus Maximus , wordt gemarkeerd door een mooie Triomfboog. Daar wist Abdullah een hoop over te vertellen. De Triomfboog was gebouwd om de zeges van Lucius Septimus Bassianus (keizer Caracella) te gedenken. Details over zijn veldslagen zijn te zien boven de facades van de Triomfboog. Abdullah toonde ons de mozaïeken die de huizen versierden. Voor de goede zichtbaarheid besprenkelde hij wat water over het mozaïek zodat deze goed zichtbaar waren. Dat ‘truukje’ werkte natuurlijk. Abdullah demonstreerde ook hoe het toeging in het House od the Marble Bacchus. De gids had een vriendje die zo nu en dan foto’s van de groep maakte. Ik dacht dat die foto’s beschikbaar gesteld werden bij het verlaten van de Roimeinse ruïnes, maar dat bleek niet zo. Ongeveer anderhalf uur duurde ons bezoek aan Volubilis, de Romeinse stad. te kort natuurlijk. Maar ik had voldoende foto’s kunnen schieten. Rond zeven uur werden we afgeleverd bij ons Hotel Mounia gelegen in de Ville Nouvelle wijk van Fes. We werden welkom geheten met koekjes en thee, geschonken op traditionele Marokkanse wijze. Onze zeer ruime kamer bevond zich boven de ingang van het hotel. Overal hingen waarschuwingen dat je geen eten of drinken mee mocht nemen naar je kamer. Wat een onzin. Onze zoektocht die avond naar bier eindigde negatief. Onderweg naar de ‘geheime’ drankwinkel werd ons door Mirjan de juiste weg verteld. Maar helaas kozen we de verkeerde afslag, en dat resulteerde in geen bier. Wel kwamen we terug in het hotel met Cola. beter iets dan niets zeg maar. O ja, de rits van de gulp zat weer vast. Ik moet toch iets voorzichtiger zijn als ik naar het toilet moet. En deze dag was natuurlijk een kanjer.