Essaouira, vrije dag

Essaouira, een charmant stadje aan de Atlantische kust, omarmt je met haar relaxte sfeer en artistieke ziel. Doordrenkt van geschiedenis, is de medina een oude, versterkte stad gelegen aan de Atlantische kust van Marokko, gebouwd door de Portugezen in de 16e eeuw. De stad werd in de 19e eeuw bezet door de Fransen en werd in 2001 uitgeroepen tot UNESCO-werelderfgoed. De stad herbergt verschillende kunstgalerijen die de cultuur en kunst van Marokko benadrukken. Essaouira ligt ongeveer 200 km ten zuidwesten van Marrakech is het vooral populair vanwege zijn prachtige stranden, aangename klimaat en typische architectuur. We duiken natuurlijk de historische medina in, beklimmen de Skala de la Ville en bewonderhet uitzicht vanaf het Moulay Hassan-plein. De arganboom is een typische Marokkaanse boom die vooral in deze regio voorkomt. Uitgeslapen genoten we van het ontbijt. Dat was uitstekend te noemen, veel beter dan wat we kregen in Marakech. Na het eten maakte ik wat strandfoto’s. Er was weinig wind, de lucht zag er dreigend uit.Er was (nog) geen activiteit van de kitesurfers. Tegen tien uur begon de geplande stadswandeling met Komoot. Daat konden we de hele dag over doen. Tijd genoeg. De lengte van de wandeling was niet meer dan zeven kilometer, en verliep precies zoals hierboven op de plattegrond te zien is. We konden direct vanuit ons hotel Miramar beginnen te wandelen. Het duurde niet lang voordat we bij de Bab el-Sba, een historische stadspoort tot de medina van Essaouira stonden. We bleven echter buiten de ommuurde medina de route volgen. We kwamen uit bij de Borj Bab Marrakech, een oud fort, gebouwd in de 18e eeuw als verdedigingswerk van de stad. De opdrachtgever was sultan Mohammed Ben Abdellah Het fort was ook een van de toegangen tot de stad. Ook hier gingen we niet de medina in. We bleven de stadsmuur volgen, waardoor we op een paar leuke fotogenieke plekjes uitkwamen. Lekker rustig, zoder toeristen, we kwamen enkel maar stadsbewoners tegen. Heerlijk. We kwamen uit op de Place Orson Welles, en de Jardin’s d’Othello, genoemd naar de filmmaker die hier (1951) de film Othello opnam. Marokko is blijkbaar de plaats waar het licht goed is voor filmopnames. Maai niet alleen voor het maken van films. Marokko is ook een land van veel, zeer veel zwerfkatten. Niet alleen in de dorpen maar zeker ook in de steden. En Essaouira was geen uitzondering, de Place Orson Welles was een verzamelplaats voor zwerfkatten, groot, klein, dik, mager, behaard, rood, wit, noem maar op. Kijk maar naar de foto hiernaast. Via een zijpoort in de stadsmuur doken we de medina in. Meteen viel iets op. De straat (of was het een steeg) had geen bochten, het was een rechte straat. Na een flinke aardbeving werd Mogador opnieuw ‘ontworpen’ en had twee rechte hoofdstraten gekregen, haaks op elkaar, waardoor de stad in vieren werd verdeeld. Alle zijstraten staan hier haaks op. De stad heeft dus een unieke medina, de oude naam van de stad Mogador heet nu, volgens onze moederkloek, niet voor niets Essaouira. De Komoot route volgend kwamen we uit bij de hoofdstraat van de stad. Op een muurtje konden we lekker uitrusten van het gekuier tot nu toe. Een jongen was aan het proberen om met een bal een fles omver te schieten. Dat lukte niet. Plots viel me iets merkwaardig op. Een bedelaar zat schuin voor ons op een stoeltje. Zijn opengevouwen handen lagen in zijn schoot, duidelijk een verzoek voor een aalmoes. Niemand gaf die aalmoes. Behalve een Marokkaan. Hij gehoorzaamde blijkbaar aan een van de vijf pijlers van de Islam, deel je rijkdom met de armen. Ik vond dat zo intigrerend dat ik besloot de bedelaar zelf ook wat Dirhams te geven. Wino de Islamiet. Maar op mijn uitgestoken hand met het muntstuk van 10 Dirham, reageerde de bedelaar niet. Mijn beweging met de uitgestoken hand bevroor. Tot het kwartje viel. De man was blind. Er bleef voor mij niets anders over dan zijn hand te pakken en daar het muntstuk in te leggen. Na onze rustpauze doken we de Souk van de medina binnen. Natuurlijk een rechte straat. En deze keer was het echt wandelen, niet ‘opgejaagd’ door een nerveuze gids. De heerlijke brede straat had tot gevolg dat de toeristendrukte niet echt waarneembaar was. In plaats van hollen bleven we kuieren. Ik bepaalde daarbij het tempo, ik bleef meer stil staan dan Richard, genietend van elk tafereel, zoals dat van die man die in zijn eigen blauwe handkar lag te slapen. Er was veel blauw te zien in Essaouira, blijkbaar was dat de kleur die op de deuren moest vanwege de UNESCO. Dat blauw was ook zichtbaar in de vele zijstraatjes die ik fotografeerde. Zelfs de slager had zijn deuren blauw geverfd. Volgens mij moet deze man roots hebben gehad in Noord Brabant. Hij kan ook Formule-I enthousiast zijn geweest. Lees verder op pagina Esaaouira, vrijde dag 2