De Arroumd-wandeling

Voor het vertrek uit Imlil was nog een bergwandeling gepland naar het berberdorp Arroumd. Ik denk dus dat we die wandeling ondernemen o.l.v. onze begeleidster Mirjan. Zelf had ik ook een wandeling naar het dorp gepland. Het liep toch wat anders vandaag. De wandeling ging wel naar Arroumd en weer terug naar Imlil. Maar het was niet Mirjan maar een berggids die de leiding had. Ik had deze keer slecht geslapen. Dat lag niet aan het bed of de dikke dekens maar aan de wind. Het leek wel een oerwind die het hotel afgelopen nacht teisterde. Steeds weer was daar die aanzwellende wind tot stormkracht waarna het weer direct rustig werd. Even later werd deze cyclus herhaald en dat duurde tot vlak voor het opstaan. Het ontbijt was karig, brood met smeerkaas of brood met jam. Ik at wel twee eieren, eentje daarvan was van Richard. Hij voelde zich nog steeds niet opperbest en besloot niet mee te gaan met de wandeling naar Arroumd. Alweer deed ik iets stouts. Of toch niet? Aan de muur van onze kamer hingen twee Marokkaanse jurken (Djellaba of Abaya?). Een van de kledingstukken ging netjes over mijn kleding heen waarna Richard een foto maakte van mij. Kompleet met een strohoed, voorzien van de tekst ‘Riad Atlas 4 FSeasons’. Die strohoek lag, samen met andere atributen als decoratie op het tweepersoons bed. Er lagen nog meer hoedjes rond, zelfs sloffen stonden uitnodigend op de grond. Met mooie Berberkeuren natuurlijk. Die sloffen heb ik maar niet aangedaan. Kuieren omhoog naar het bergdorp Arroumd, zoals te zien is op de kaart van de komoot-wandeling. was een verademing. De wandeling verliep net zo als ikzelf had gemaakt. Een pittige wandeling, dat wel. In Imlil dook de gids tussen een paar huizen door waarna we de hoogte ingingen. Onze gids kende de route op zijn duimpje. Tot Arroumd was ons deel hetzelfde als de driedaagse klim naar de Joubkal. Voor die wandeling kreeg ik een uitnodiging van de gids. Ik heb het maar met de klim naar Arroumd en terug gehouden. Heerlijk zo’n bergwandeling. De tocht omhoog naar Arroumd was beslist niet rolstoelvriendelijk. daarvoor hadden de Berbers teveel stenen op ons pad gelegd. Het bleef uitkijken waar je je voeten plaatste, zodat je geen hulphandje van de gids nodig had. En soms moest je zelfs halt houden zodat de omlaag lopende plaatselijke bewoners veilig konden passeren. Het bleef trappen lopen langs huizen die tegen de bergwand aangebouwd waren. en lopen langs eeuwenoude bomen. Zo nu en dan moest een stroompje overgestoken worden. En, jawel hoor, ik lieg niet, er stond ook een verkoper langs de route. Noten waren het deze keer, en die vonden grif afname. Na de notenverkoper waren het nog maar een paar minuten voordat we aan een waterval stonden. Gelukkig met genoeg water. Je moest wel een gevaarlijk bruggetje oversteken om tot bij de waterval te komen. Natuurlijk moest er van iedereen een foto bij de waterval genomen worden. Ook ik moest er aan geloven, en dat deed ik met plezier. Na tien minuutjes waterval, en weer oversteken over het gammele bruggetje ging de klim weer verder omhoog. We waren nog niet in Arooumd. Dat dorpje bereikten we natuurlijk, net ietsjes later dan half elf. Het had dus precies honderd minuten geduurd om vanaf ons hotel het punt te bereiken waar de foto hiernaast werd gemaakt. Onze groep van vijtien personen, de gids, Abdul meegereken, werd door een Arroumdse op de kiek gezet.. In de verte was de top van de Toubkal (4167 mtr) zichtbaar. De wandeling omlaag duurde niets korter dan omhoog. Iets voor twaalf uur waren we terug in Imlil. Niet bij het hotel, maar bij de plek waar de bus stond geparkeeerd. En waar de achterblijvers op ons stonden te wachten, samen met de moederkloek. De daling omlaag was niet gevaarlijk maar zat vol met mooie vergezichten op de omgeving. Koud had ik het niet gehad. Ik had wel een T-shirt met lange mouwen en mijn coltrui aan, maar de caltrui had ik halverwege uitgedaan. Aan de weg omlaag werd gewerkt, die moest breder. Draaien op de weg voor voertuigen was onmogelijk. Daarom moesten de vrachtwagens die het steenpui moesten afvoeren, achteruitrijdend omhoog zien te komen. Als die wegverbreding klaar is dan is Arround ook over de weg bereikbaar. Maar wat gebeurt er dan al zowel een auto omhoog komt als eentje omlaag? Ik moet er niet aan denken.