Essaouira, deel 2

Het was nog voor twaalf uur toem we de hoofdstaat verlieten en we konden genieten van de Atlatische Oceaan. Want Essaouira is een vissersplaats, de oceaan moest dus nabij zijn. Nou dat was dat watertje dan ook.. Na de aanblik van de Oceaan doken we de Joodse wijk van de stad binnen, Daar zag het wat minder ‘gelikt’ uit, maar de blauwe kleur was ook hier aanwezig. We waren nu binnen de stadsmuur waar we een poos bleven zitten om de nieuwe indrukken te verwerken. De wandeling ging verder, de vele zijstraatjes, deuren, winkeltjes (nu wat minder) bleven om foto’s vragen. Zelfs Giraffen en de gitaar van Jimi Hendrix kon je kopen. Helaas niet allemaal goede foto’s maar dat ben ik wel gewend. Van een houtbewerker, die een patroon in hout aan het tikken was mocht ik een foto maken. Na de Joodse straat doorlopen te hebben ‘botsten’we weer tegen de stadsmuur aan. Hier hadden kunstenaars hun koopwaar uitgestald. We waren nu aangekomen op de borstwering van de stad, de plek waar je de bronzen kanonnen, die de stad eens beschermden, kunt zien. We moesten wel een klein ommetje maken, want omhoog langs de poort op de foto links was niet mogelijk. De poort bleek gesloten. De bronzen kanonnen zijn trouwens gemaakt in Nederland door Adrianus Crans, een geschutsgieter uit Den Haag. De kannonnen in Essaouira zijn nog in goede staat, je mag zelfs op de kanonnen klimmen. Dat heb ik niet gedaan, maar ik ben wel op de borstwering geklommen. Er opklimmen ging prima, er vanaf komen was toch wat moeilijker voor deze oude knar. Wat bijzonder meeviel was het aantal toeristen op deze zaterdag in dit heerlijke Essaouira. Soms was zelfs een foto zonder toerist te maken. Zals die van een fluitverkoper. Hij was trouwens niet de enige die probeerde zo’n muziekinstrument aan de ‘toerist’ te verkopen. Maar was het wel een verkoper? Of was het een Rhaita- stemmer (of Ghaita) zoals het dubbelriet blaasinstrument heet? Marokkaans klok het stemmen in elke geval wel. Meeuwen vindt je natuurlijk ook in de vissersplaats, zeker in de vissershaven. Onze Komoot wandeling door Essaouira was zeker nog niet afgelopen. Via een poort kwamen we terecht in de vissershaven met zijn vele bootjes. Blauwe bootjes natuurlijk, de kleur van de UNESCO stad. Maar zou dat ook de ‘moet’ kleur zijn van de visserbootjes. Ik vraag me wel af of de eigenaren van de bootjes nog wel weten hoe ze met hun bootje de haven uit komen. Wat een chaos. Of moet ik het hier beschrijven als een ‘georganiseerde’ chaos. Mijn camera klikte hasst als vanzelf. Maar wat was nou het perfecte plaatje? Vissersboten werden ontdaan van hun vangst. Daar zorgden veel mensen voor, dus een drukte van jewelse bij het uitladen van de gevangen vis. Sommige vis werd snel ‘gesorteerd’ en verdween daarna onder het ijs in een gereedstaande vrachtwagen. Ook verdween een deel van de visvangs naar kraampjes, waar je de vis kon kopen. Verser kon niet. Het was zelfs mogelijk jouw gekochte vis te laten bereiden en op te eten in een van de openlucht restaurants op de kade. Hier en daar waren mannen bezig de visnetten te repareren. Niemand maakte amok als ik weer een foto maakte. Ook maakte ik wat video’s. Bij het beladen van de vrachtwagen werd ik daarbij zelfs gesommeerd door een vissorteerder om dichterbij te komen. Hij wou blijkbaar in beeld. Ik had tot het einde van de pier willen wandelen, zoals met Komoot was voorgeprogrammeerd. Maar dat bleek onmogelijk, na honderd meter was een muur het keerpunt. Tussen de rotsen van de pier lag een poes te zonnen met een van haar kittens. Een rotsblok verderop lag een tweede kitten te zonnen. Even werd nog een praatje gemaakt met een Australische toerist en zijn vrouw en deed ik nog wat vrijwilligerswerk. Hun fotograferen. Iets na twee uur verlieten we de vissershaven. We wilden nog een kijkje nemen bij de reparatieplek van de vissersbootjes, maar de plek was gesloten. Uiteindelijk streken we neer in dezelfde strandtent waar we gisteren gelunched hadden. Het was wat minder druk dan gisteren maar het bier was nog steeds voorradig. Daar dronken we een paar van voordat we naar onze kamer in hotel Miramar terugkeerden. Maar eerst moest Richard nog wat geld uit de muur trekken voor het gezamelijk diner van vanavond. Het avondeten werd een gezellige boel. Ergens midden in de medina vond op de bovenste verdieping van her restaurant het diner plaats. Deze keer had ik gekozen voor zeebaars, wat zou je anders dan vis moeten eten in een vissersplaats? Leo hield na het verorberen van het eten een toespraak. Niet om Mirjan te bedanken voor al haar inspanningen om het ons naar de zin te maken, maar om zijn reisgenoten eens onder de loep te nemen. Dat lukte hem vrij aardig. Richard en ik werden (dat dacht ik al) als ‘stelletje’ neergezet, en Jan (vanwege zijn achternaam) kreeg een standje omdat hij altijd als laatste de bus instapte. Het feit dat Anneke vandaag jarig was werd natuurlijk niet vergeten. Mirjan had zelfs voor een taart gezorgd, en deze ook zelf in het restaurant afgeleverd. De taart ging er als koek in, maar was te groot voor de groep. De restjes zijn door het restaurantpersoneel opgepeuzeld denk ik. Een klein taart-min-puntje was er wel. De kaarsjes op de taart gingen spontaan weer aan nadat Anneke ze had uitgeblazen. Tot groot vermaak van Geert, haar man. Wat een dag. Nu maar vlug het bed in want om vier uur (04:00) vertrekt de bus naar Casablanca. Zonder onze moederkloek, want die blijft achter in Essaouira. Want daar woont ze.