Naar Aït Benhaddou

Aït-Ben-Haddou (of Aït Benhaddou) is een versterkte kasbah die als een oase van geschiedenis en architecturale pracht in de uitgestrekte woestijn ligt. De kasbah neemt je mee terug naar een tijdperk van karavanen en handel. Dit versterkte dorp, vaak gebruikt als filmlocatie, biedt adembenemende uitzichten en een glimp van het historische Marokko. Bij het verkennen van de kasbah geniet je ook van panoramische uitzichten over de omliggende landschappen. Aït-Ben-Haddou is UNESCO-werelderfgoed waar je traditionele lemen architectuur die de tand des tijds heeft doorstaan kunt bewonderen. Dat was ons einddoel van vandaag. Of beter nog, de stad of dorp die aan de andere kant van de rivier van deze Kasbah ligt. On vertrek van het familiehotel was zoals gepland negen uur. De stuurkunst van Zin zorgde er weer voor dat we veilig de provinciale weg bereikten want het hotel was enkel bereikbaar via een onverharde weg. Ik genoot weer van de hobbelige weg met de vele S-bochten in de Dades Valley. Rond tien uur werd gestopt voor de koffie, daarna werd rond elf uur gestopt bij Kasbah Amridil. Dit was eigenlijk een museum de gehuisvest (wat een mooi woord) was in een achtiende eeuwse kasbah. Het museum stond vol (hing vol) met allerhande oude gebruiksvoorwerpen. Over al die voorwerpen werd iets verteld. Men was ook bezig de kasbah te restaureren waarbij de 18e eeuw als leidraad werd genomen. Alles moest natuurlijk ‘authentiek’ zijn. De kasbah had ook een aantal bijzondere (stoffige) vertrekken met een aantal kleine doorgangen of deuren. Leuk om de diverse mensen te zien bukken als ze naar binnen gingen of naar buiten kwamen. Iets voor half een zaten we weer in de bus, en konden we weer genieten van het afwisselnde Marokkaanse landschap. Een half uur later zaten we onder een bamboe afdak in rastaurant Café Étoile in Ouarzazate aan de lunch. Het was maar goed dat het niet regende want het afdak was zeker niet waterdicht. Wat ik als lunch besteld had weet ik niet meer. Het toetje, fruit en zoete koek, smaakte in elk geval prima. Om bij het restaurant te komen moesten we wel een grote marmeren trap beklimmen. Die stak behoorlijk af bij de omgeving. Bij het vertrek werd we ‘uitgeblaft’ door een meute honden, die ruzie hadden met de roedel van de overkant van de straat. De namiddag bestond voor een groot deel uit een bezoek aan de Atlas-Film Studio’s waar veel bekende films waren gemaakt zoals ‘Spartacus en ‘Gladiator’. Duidelijk was wel dat films maken een flinke bron van inkomsten zijn. Richard en ik besloten niet mee naar binnen te gaan. Ik had al eens zelf meegespeeld als figurant in een speelfilm (Twee vorstinnen en een vorst). In plaats daarvan bleven we in de bus en werden door Zin op een ritje benzinestation getrakteerd. Het bordje friet en de Cola smaakte prima. Ook Judith en haar moeder Petra sloegen de filmstudio over. Judith voelde zich nog steeds niet lekker. Bij het zien van een video die tijdens het bezoek aan de Atlas Studio’s werd gemaakt wist ik dat we de verkeerde beslissing hadden genomen. Ik was graag een van de figuranten geweest die ‘Heil Koningin Moederkloek’ had geroepen. Kwart over vijf waren we aangeland in het hotel LÉtoile Filante D’or Auberge langs de provinciale weg in Aït Benhaddou. Van Mijan kregen we aanwijzigingen hoe we in de oude Kasbah moesten komen om daar te genieten van de zonsondergang. Samen met Jan, Stephan en Jenny vonden we al snel de brug over de rivier. Daar waren slecht een paas plasjes water te zien, de rivier stond dus droog. Na de brug besloten we linksaf te gaan om boven bij de top, waar een oude graaschuur stond, te komen. Dat was de verkeerde afslag. We verloren Richard meteen uit het oog. Avontuurlijk was het wel want het werd klauteren. En verkeerd lopen ook want tot drie maal toe eindigde ons bergpad omhoog in het niets. Haast boven ging het nogmaals verkeerd waarna ik koos om op mijn achterwerk vielig een andere weg te kiezen. Dat lukte, we kwamen uit op de trap die ons de weg naar de top gemakkelijk en veilig maakte. Boven bij de ruïne van de oude graanschuur stond Richard ons op te wachten. Hij had na de brug de rechter afslag gekozen en was daardoor veel eerder boven. De klim naar boven was de moeite meer dan waard. De blik op het dorp onder ons en het uitzicht op de woestijn was adembenemend. Logisch dat zich veel mensen bij de graanschuur verzameld hadden. Een vrij plekje voor het maken van foto’s was nauwelijks te vinden. Na de zonsondergang maakte ik tijdens onze terugwandeling naar het hotel nog een paar foto’s. Ook nu liepen we weer verkeerd waardoor we buiten het dorp terecht kwamen. Dat koste nog een kilometertje extra. In het pikkedonker kwamen we terug in het hotel. Ons diner die avond bestond uit een pizza tonijn, genuttigd in het restaurant van het hotel. Veel smaak zat er niet aan de pizza. Die was trouwens veel te vettig. Alweer een dag voorbij. Het bed was in elk geval prima. En de douche ook.