Dag 03 - Naar Portela de

Tamel (24,3 km)

Ik had redelijk goed geslapen ondanks het gesnurk van een Duitser die met zijn zoon de Caminho loopt. De uitgewassen spullen waren niet helemaal droog deze morgen, maar dat was geen enkel probleem. Voor May betekende dat, dat de natte spullen aan de rugzak werden gehangen en daardoor de hele dag konden drogen. En mijn spullen waren nagenoeg droog en verdwenen in een plastic zak in de rugzak. Gewoon wakker worden is er niet bij vanmorgen. De een na de ander verdwijnt met zijn spullen de gang op en daarna uit het zicht. Wij vertrekken als een van de laatsten uit de herberg. Slechts een paar meter duurt onze wandeling voordat we stoppen. Aan de overkant van de straat gaat juist de bar open, en hebben we al een plek om te ontbijten. Dat ontbijt smaakt prima waarna we echt aan onze derde wandeldag beginnen. Het begint al direct mooi, de muur waar we langs liepen was kunstig gemaakt. Er was geen cement nodig om de opgestapelde stenen de nodige stevigheid te geven. Soms echter heeft de tand des tijds zijn werk al gedaan, en begint de muur te verdwijnen. Fris is het wel, Acht graden Celsius. Maar droog en zonnig, wat kunnen we anders wensen. Het is genieten van de wandelweg. Mooie panorama’s en mooie veldwegen, meestal met een muur rechts of links of aan allebei de kanten van de weg. En wijnranken die juist bezig zijn met de eerst groene blaadjes. Het moet hier begin September een mooie omgeving zijn. De muur links van de weg is flink begroeid met mos. Dat mos krijgt de muur wel kapot denk ik. Maar vandaag zal dat niet gebeuren. Ik maak een selfie van May en mij, een weerspiegeling in een raam. We zijn in het dorp Pedra Furada, en het is intussen tien uur. Nog te koud om de gele trui met lange mouwen uit te doen. De weg gaat omhoog en omlaag, en we passen ons tempo aan, aan de weg. Op een aanwijsbord staan een paar herbergen opgesomd, allen met het aantal kilometers dat je nog moet tippelen om bij die slaapplaats te komen. Maar wij gaan toch door tot Portela de Tamel het einddoel van vandaag. Even later worden we een paadje achter een huizenrij ingestuurd, om honderd meter verder weer op de N306 uit te komen. Er is nauwelijks verkeer op de weg, lekker toch. We zijn in het dorpje Goios. Ik geniet van de begroeiing van de muur langs de weg. Vaak is het onkruid, maar zo nu en dan is de blauwe regen de begroeiing en dan zijn het weer bloemen. Ik zie zelfs cactussen die de muur decoreren. Achter de muur tieren de citroenbomen welig. Rijp voor de pluk? En even later voltrekt zich alweer het volgende panorama aan onze ogen. Tijd voor een pauzemomentje in het hokje van een bushalte. In het hokje hangen de overlijdensberichten van de dorpelingen. Ik moet plassen, en de zijkant van het bushokje is daar geschikt voor. Tegen de zijmuur zie ik een blauwe pijl die wijst in de richting waar we vandaan zijn gekomen. Die pijl wijst naar Fatima. We lopen langs een school, en we krijgen vanf het schoolplein alweer ‘Bom Caminho’ te horen. De blauwe regen verschijnt steeds meer, ook op ruines van huizen. Portugezen breken blijkbaar niks af, maar laten bouwvallen aan de kracht van de natuur over. Tegen de middag komen we langs een kerkhof. Ik besluit daar een kijkje te nemen. De begraafplaats is anders dan we in Nederland gewend zijn. Weinig gras, maar heel veel kleine bordjes met namen er op. Even later lopen we Barcelinos binnen. Wat later steken we de rivier de Calvado, en lopen we Barcelos binnen. Het was genieten van de oversteek. Vanaf de brug over de Calvado heb je een mooie blik op Barcelos maar ook op Barcelinos als je achterom kijkt. Boven in een toren van een gebouw worden de pelgrims naar Santiago welkom geheten. Het waait flink op de middeleeuwse brug. Een aantal minuten later staan we in de zeer oude kerk van Barcelos, en vergapen we ons aan de mooie tegelmotieven aan de wanden van de kerk. We komen in Barcelos zelfs een paal tegen met daarom het aantal kilometer vermeld dat we nog moeten afleggen. 208 km lees ik. Frustrerend of fijn? ik weet nog niet wat ik ervan moet denken. Buiten de kerk kunnen we wat archeologische schatten bezichtigen, en kunnen we een ruïne bekijken. Een half uur later zijn we honderd meter opgeschoten en bezoeken de Bom Jesus kerk. Weer een juweeltje. Een dametje op leeftijd probeert mijn aandacht te trekken.Ik loop naar haar toe. Ze pakt me bij een mouw en trekt me mee naar een van de betegelde wanden van de kerk .Daar begint ze op haar vingers te tellen terwijl ze naar een tegel wijst. Het kwartje valt, ik zie een voet met zes tenen. Iets later zie ik nog meer figuren met voeten met zes tenen. Zou mij dat in deze pracht kerk ook opgevallen zijn als de dame niet zo mijn aandacht had gevraagd? “Obrigado” mevrouw. Ik maak wat foto’s van het altaar met zijn pracht ornamenten. Gelukkig weer een geopende kerk. Maar een stempel voor ons pelgrims-paspoort is er helaas niet te krijgen. Even later zie ik een grote haan op een promenade. Echt een foto waard. We duiken een bar/café binnen en genieten daar van onze lunch, een puddingbroodje, een hambroodje en water. Na de lunch stopopen we even bij een supermarkt om wat inkopen te doen. De rest van de dag wandel ik een dun T-shirt. Het is heerlijk wandelweer. De haan van Barcelos komen we nog een paar keer tegen. In de bar, waar we gelunched hadden werden souvenirs van de haan verkocht. In Vila Boa maak ik een foto van een betegeld huis. Later komen we een pelgrimspaar tegen dat we eerder al gezien hadden. Ze sliepen de afgelopen nacht in dezelfde herberg in Rates maar zijn eerder vertrokken dan ons Het zijn Spanjaarden, een echtpaar. Hij loopt moeilijk. het lijkt wel alsof de man op blaren loopt. Later leerde ik van hem dat hij een motor ongeluk had gehad en daardoor slecht loopt. Zijn vrouw heeft het blijkbaar warm, en zit met haar voeten in een fontein. Ze heeft geen bezwaar dat ik van haar zitje een foto maak. Ook van haar echtgenoot werd op de foto gezet. ordt een digitale copie gemaakt. De vergezichten zijn weer een streling voor de ogen. We passeren een stuk weg waar de klinkers nog gelegd moeten worden. Zonder problemen kunnen we het obstakel voorbij lopen. May heeft wat problemen met haar rechtervoet. De gebroken teen begint op te spelen. Het is half drie, we moeten nog een flink stuk omhoog lopen naar de stopplaats van vandaag, Portela de Tamel. We houden pauze op een kuising van wegen, tegenover een kapel. May geniet van Cola, en mijn dorst wordt gelest met een flinke pot Super Bock, lekker Portugees bier. Nadat we uitgerust zijn marscheren we weer als een trein, en lopen een paar Duitse jongens voorbij. Ook die hadden afgelopen nacht in onze herberg geslapen. We genieten van onze caminho over de holle weg, Heel langzaam kruipen we omhoog, meter na meter tot we een bord tegenkomen met de tekst “Albergue Peregrinos”. Het is 4 uur. Nog even. Het duurt toch nog een half uur voordat we, na 100 meter te zijn geklommen, eindelijk de herberg van Portelo de Tamel bereiken. Ook nu zijn we weer een van de eersten die zich bij de hospitalero melden. Deze keer is het een jonge man die goed Engels spreekt. We krijgen beiden het onderste bed van een stapelbed aangewezen. May wisselt later haar bed met een van de Duitsers die later aankomen in de herberg. De man is zwaarlijvig en is bang dat het teveel problemen oplevert als hij het bovenste bed moet nemen. Praktisch alle gasten gingen later die avond eten in het restaurant tegenover de Albergue. Wij ook, en aten het pelgrims menu, soep, friet, vlees, ei, bier/cola. Ook drie Portugese vrouwen ‘dineerden’ in het restaurant. We zijn gistermorgen deze vrouwen ergens voorbij gestoken. Ze leken toen heel langzaam hun meters af te leggen. Gelukkig was het eten op tijd ten einde. De deur van de herberg ging om 9 uur op slot., maar we waren op tijd binnen. Vandaag ook nog, zoals met Joop de Krom was afgesproken, heb ik getelefoneerd met Rina en Jan Kerremans. Vandaag vierden ze hun 50 jarige bruiloft met hun vrienden van Bowlingclub Lucky Star. Gelukwensen vanaf de Caminho de Portuguez waren natuurlijk verrassend voor het echtpaar Kerremans. Gelukkig bleef het vanaf 9 uur stil in de toren van de kerk die naast de herberg stond. Elektronische klokgeluiden waren elk half uur te horen, om gek van te worden. En net als in de vorige herberg, moesten onze schoenen ook nu buiten het slaapvertrek gestald worden. Wat geurvreters minden op de kamer, ook al waren later tien van de twaalf bedden bezet. De derde dag van onze wandeling zit er op. Regelmatig werden door May en mij foto’s met onze telefoons gemaakt, en soms verstuurd via Whatsapp. Naar Ruud, Elise, Marie Jose, naar Joke en naar de Walk. En via Snapchat was er in de herberg weer contact met Lies en haar kleindochter Jasmine. Alweer iets meer dan 24 kilometer gelopen, de teller staat nu op 68,7 Kilometer.