Dag 04 - Naar Ponte de Lima

(24 km)

Gelukkig, onze schoenen staan er nog. Niemand van de andere pelgrims heeft blijkbaar de behoefte ons schoeisel te stelen. May komt iets verkeerd neer als ze uit bed klimt en doet haar linker voet pijn. Ik heb beter geslapen dan de vorige nacht. Slechts twee maal er uit om de wc op te zoeken. Rond zeven uur was haast iedereen verdwenen van de kamer. We moeten de herberg langs de keukendeur verlaten. Die kan van buiten niet geopend worden en de hoofdingang is nog gesloten. De hospitalero is nergens te vinden. Voordat we vertrekken eten May en ik eerst ons zelfgemaakt lunchpakket op. De eerste paar kilometers van de nieuwe dag wandelen we langs een drukke weg bergaf. Gelukkig duurt dit stukje maar kort, en worden we weer over de lokale wegen gestuurd. langs een moderne kerk. Op het plein bij de kerk heb je een mooi uitzicht over de omgeving. Vooral een enorme boom valt in het vizier. Vergezichten zijn er weer genoeg, en het zonnetje schijnt weer als vanouds. Een hond staat op een muur weer dreigend naar ons te blaffen. Maar gevaarlijker dan blaffen wprdt het niet, het blijft bij het geblaf. (3150). Iets later kan ik een lokale vogesoort vereeuwigen. In de verte zie ik hoog tegen een heuvel, een mooie kerk. De wegdie we volgen is een oude Romeinse weg, de Roman XIX. Twee millennia geleden hadden hier de Romeinen overheen gemarcheerd. En vandaag is het onze beurt, deze kasseien gigant te overwinnen. Ik voel met een ‘honderdman’. We zijn de Neiva overgestoken via de oude Romeinse brug. Ponte da Tabuas. De kerk op de heuvel blijft in zicht, en schijnt steeds dichterbij te komen. De weg gaat natuurlijk weer omhoog, richting kerk. Maar voordat we bij de kerk zijn buigt de weg naar rechts en mogen we weer naar beneden lopen.. En alweer geniet ik van elke stap die ons dichter bij Santiago brengt. Een wapen bij een bushokje geeft aan dat we in Balugaes zijn. Het is haast 10 uur lokale tijd als we hier voorbij komen. Heerlijk om hier over de veldwegen te wandelen. In het dorp trekt een tropische boom de aandacht. En iets later een merkwaardig bouwwerk. Later kom ik er achter dat dit bouwwerk een korenschuur is. Wijnranken nodigen uit tot het maken van een foto en even later wordt mijn aandacht getrokken door een aantal kussens die op een veranda uitgestald liggen. Casa Fernanda in Vairino Dos Piaes, de privé herberg waar Richard het altijd over heeft. Ook het huis wordt gefotografeerd. Het loopt tegen elven als we de Camino verlaten en pauzeren in een omgebouwde watermolen. We verorberen een broodje kaas en een Cola. En verder gaat het weer als we terug zijn op de route. We passeren twee Duitse pelgrims. Meiden deze keer. Meer dan een Bom Caminho kan er niet af bij de meiden. De heuvels worden hoger en hoger, en vaak zijn we blij dat we niet de heuvels opgestuurd worden. Maar langs de kerk moeten we toch. Er zijn steeds meer aronskelken langs de weg te vinden. En natuurlijk andere bloemen, die ik geregeld fotografeer. Meer dan eens zien we water aftappunten, en horen en zien we het lawaai van omlaag stromend water. May wordt zelfs zo door het stromende water aangetrokken dat ze besluiten wat pootje te baden. Na deze waterpauze worden we een pad ingestuurd waar het vol staat met aronskelken. Een pracht van een wilde tuin. Om half een zijn we in de buurt van Freguesia de Facha. Nog maar 9 kilometer te gaan vandaag, we zijn op weg naar Ponte de Lima. Gelukkig hoeven we niet langs de drukke N204 te lopen. We worden het bos in gestuurd. Regelmatig zien we hagedissen die voor ons weg vluchten tussen het onkruid dat tegen de muur langs het pad loopt. Op de muur liggen honderden steentjes, neergelegd door onze pelgrim-voorgangers. Sommige ornamenten, die aangeven dat we op de Caminho de Portugues lopen, zijn erg opvallend. Functioneel of niet, je moet oog hebben voor elk detail is mijn devies. Het blijft genieten van de omgeving. En wat een geluk hebben we met het weer. Alles wat we zien geeft aan dat we boffende pelgrims zijn. En weer klikt de camera terwijl May rustig blijft doorlopen. En weer klikt de camera als ik een gedenk-paaltje passeer. Om een uur stoppen we voor onze lunch. Veel stelt die lunch niet voor maar we pauzeren in elk geval. Het muurtje langs het pad is onze zitplaats. Drinken is geen probleem, we hebben genoeg water bij ons. Voordat we weer op weg gaan smeren we ons in tegen de felle zon. En weer staat een gedenksteen langs de weg. Een foto daarvan staat ook in onze Duitse reisgids (blad 137). Maar mijn foto is mooier. 1840 staat te lezen in de tekst welke rond de tegels is aangebracht. En zoals de gewoonte is, hebben pelgrims hun steentje bijgedragen, het monument ligt vol met steentjes. Een aanwijsbord geeft aan dat het nog maar 8,5 km lopen is naar Ponte de Lima. Voor pelgrims die niet kunnen rekenen staat ook de tijd aangegeven welke je nog moet kuieren om in Ponte de Lima te komen. Eindelijk kan ik een hagedis op de foto zetten. Hij of zij zit te bakken in de zon. We passeren twee Duitse jongens. Zij hebben afgelopen nacht in dezelfde herberg als wij geslapen. Ook de jongens worden gebakken door de zon. Ons wandeltempo is blijkbaar hoger dan dat van deze pelgrims. Alweer klikt mijn camera. Een boer is creatief bezig geweest op zijn land. Lang leve Fanta. En weer is een gedenkteken in een muur aangebracht. We zitten nog steeds op de goede weg. We steken weer een oude stenen brug over en zien Ponte de Lima voor ons liggen. May heeft hier een hotel voor ons geboekt. Dat betekent dat we de Caminho verlaten en op zoek gaan naar het hotel. Zoals wel vaker gebeurt op weg naar Santiago de Compostela, lopen we verkeerd. Och, dat hoort erbij. We vinden toch de weg naar het hotel waar we om half vier arriveren. Daarna is er tijd genoeg om de stad te verkennen, ook al moeten we een drukke verkeersader oversteken. Natuurlijk lopen we verkeerd, een voetgangers-oversteekplaats kunnen we niet vinden. Ponte de Lima is mooi, en mijn camera klikt weer meerde keren als we langs de oude gevangentoren en de lokale kerk lopen. En natuurlijk maak ik foto’s van de oude brug over de Lima. Daar moeten we morgen overheen om onze tocht te vervolgen. Zelfs een foto van een stierenvechtende jongen wordt gemaakt. We vinden geen restaurant waar we lasagne kunnen eten en strijken daarom neer in een restaurant bij de brug over de Lima. Terwijl we genieten van aardappels met kip, spinazie en bier (May Cola) komt het Spaanse pelgrimspaar voorbij. Hij heeft nog steeds last van zijn knie. Op de terugweg naar het hotel vinden we nog een supermarkt waar wat inkopen worden gedaan. De terugtocht daarna naar het hotel verloopt minder snel. We verdwalen wat ons 3 km wandelplezier kost. Gelukkig stopt een Portugese vrouw voor ons, zodat we de drukke verkeersweg naar ons hotel veilig kunnen oversteken. De dag zit er op. Maar wat een dag. Geweldig om te wandelen, Ik heb zelfs vandaag stiekem een sinaasappel geplukt en daarna opgegeten. Heerlijk. Regelmatig maakten mijn gedachten een zijsprong. Naar wat? Ik weet Dat gevoel komt zeker niet door de kerken langs de route. Die zijn haast allemaal gesloten. Van May krijg ik een tussenblad van het pelgrimspas, zodat ik de volgende dagen ook om stempels kan vragen. Op het tussenblad zijn wandelspreuken te lezen. ‘Even stilstaan… een hele vooruitgang’ lees ik. En ‘met beide voeten op de grond kom je geen stap verder’. Dat is een ijzersterke spreuk In het hotel is Wifi. Met Lies kan ik wat informatie uitwisselen. Snapchat wordt gebruikt, maar dat is eigenlijk voor jonge mensen bedoeld. Maar we kunnen toch zo met elkaar babbelen voordat het licht uitgaat. Alweer 24 kilometer gelopen, de teller staat nu op 92,7 Kilometer..Het gaat prima.