Dag twee, D’n Observant

18 november 2024 Slecht weer of niet, vandaag is D’n Observant aan de beurt. Het is wel een kunstmatige heuvel, maar dat is niet van belang. Het avontuur wel. Joshua had de leiding bij het wandelen. Hij koos D’n Observant als tweede berg die bedwongen moest worden. Maar 8,5 kilometer vond hij te weinig, dus had hij de wandeling rond de Enci groeve erbij genomen. Ik was natuurlijk akkoord. De rit naar Kanne in België, ons start en eindpunt van vandaag verliep zonder problemen. De auto werd bij de kerk van Kanne geparkeerd. De plek was zonder problemen te vinden en was ook nog de start van de wandeling zoals die in de wandelgids beschreven stond. Gisteren waren we in aanraking gekomen met de modder en waterplassen op heel veel plaatsen, en waren blij dat we de wandelstokken bij ons hadden. Die zorgen voor steun, vooral bij het afdalen. En vandaag bleken ze echt noodzakelijk te zijn. De Observant is geen natuurlijke berg, maar een afvalberg van de Enci mergelgroeve. Het pad dat naar de top van de begroeide Observant voerde was steil en ging voortdurend lang de flank van de heuvel. De vele bladeren die op en rond het smalle bospad lagen maakte stijgen en dalen soms wel erg gevaarlijk. Plotseling verscheen een afgrond voor ons. We hadden het zijkanaal van de Maas bereikt, heel dicht bij de plek waar het kanaal begint. De regen dwong ons om de afstand tussen ons en de rand op een halve meter te houden. En daarna bleef ons niets anders over dan af te dalen naar de asfaltweg die naast de maas lag. Om twintig meter verder weer de weg omhoog te kiezen om de echte klim naar de Observant te vervolgen. Na een uurtje glibberen over het bospad vonden we bij een afdaling stukken van een omgezaagde boom op het pad. Heerlijk om die hindernissen over die blokken hout te nemen. In de stromende regen nog wel maar dat kon onze pret niet minderen. Die pret werd een stukje minder toen later een wel erg steile afdaling genomen moest worden. Direct bij het nog niet zo’n steile deel van de afdaling gleed ik uit over de modder en de bladeren. Gelukkig kon ik me nog net staande houden. Na de schrik werden twee opties overwogen. Afdalen of omkeren en een andere route zoeken. Omkeren is echter niets voor mij. En voordat ik echt goed had nagedacht ging ik op de grond liggen en gebruikte het bladerdak dat de ondergrond verborg om naar beneden te glijden. Geen enkel obstakel belette de “roetsch” (glijden) omlaag, en kon ik twaalf meter lager met een grijns op mijn smoel opsltaan. Joshua had mijn glijtocht graag op video willen zetten, maar ik was al beneden, klaar met mijn camera om Joshua’s oplossing te filmen. Hij vond een touw langs het pad en dat gebruikte hij om veilig beneden te geraken. Ik deed er vijf seconden over. Joshua had wat meer tijd nodig. Een kwartier later moesten we constateren dat verder wandelen ovepad onmogelijk werd. Gesnoeide bomen, niet ontdaan van de takken en zijtakken versperden de weg. En er omheen tijgeren was onmogelijk. Weer hadden we twee opties, omkeren of omhoog de steile heuvel op om het normale pad naar de Observant te vinden. En natuurlijk was de laatste optie de enige optie voor ons. De rest van de tocht, waarbij we een paar keer een grenspaal tegenkwamen verliep voorspoedig. Ala je de PRATSJ (modder) normaal en voorspoedig noemt. Haha. Maar voordat we onze meegebrachte lunch op een natte bank boven op de Observant konden opeten kwamen we nog een plek tegen waar “gesport” werd. Allerlei zware sportartikelen lagen verspreid in het bebost gebied. Of het militair spul was, kon ik niet ontdekken. Na de natte lunch was het afdalen via het zigzag pad langs de flanken van de ENCI groeve, waardoor we konden genieten van de blik op de cementfabriek van de ENCI. Helaas was het restaurant bij de fabriek niet open, dus geen warme chocolade of een lekker stuk appeltaart met slagroom. Het wandelpad langs de rand van de groeve was te bewandelen waardoor we aan de ander kant van de groeve uitkwamen. Hier moesten we omhoog via een metalen trap van meer dan tweehonderd treden. Een hindernis die ik niet in een keer kon nemen. Natuurlijk werd de top bereikt waarna we konden genieten van een wijds uitzicht over de ENCI groeve. Iets verderop was een metalen bord te vinden waarop het eindpunt van het Pieterpad stond vermeld. Het fort op de Pieterberg vonden we een bezoekje waard, maar helaas was hier ook geen warm kopje koffie te vinden. We waren het ploeteren over de modderige paden beu en besloten dat het genoeg was voor vandaag. Dus werd de snelste weg, terug naar de auto in Kanne gevonden waarna Komoot ons via bos en heide paden, langs de nederlands-Belgische grens, en door zompige weilanden, terug bracht naar de kerk van Kanne. Voordat we weer in Epen arriveerden werd nog even gestopt bij het Amerikaanse oorlogskerkhof van Margraten. Imposant ook als het regent. Vooral de twee muren met namen van niet geidentificeerde lichamen is indrukwekkend. Zoveel jonge kerels uit alle delen van de USA overleefden hun strijd voor onze vrijheid niet. Teruggekeerd in het hotel konden we nog onze menukeuze van het avondmaal aangeven. Het spreekt vanzelf dat en niets op onze borden bleef liggen. De tweede heuvel van de Seven Summits was onder onze modderige wandelschoenen weg gegleden.