Dagje Wadi Rum

Wadi Rum

Vandaag een “vrije” dag in de woestijn. Je kon de woestijd te voet verkenne of lekker in de gekoelde recreatietent van het kamp verblijven. Maar je kon ook voor een excursie per jeep door de woestijn kiezen. En dat was de keuze die door iedere deelnemer werd gemaakt. Zelfs door de “Lost One”. Maar voordat de jeeptoer begon werd eerst genoten van het ontbijt, en werd geluisterd naar het överlevings-avontuur”van ons verdwaalde groepslid. Gekozen werd voor een jeeptour welke de hele dag zou duren. Achie zorgde natuurlijk weer voor de betaling van alles. De jeeps waren dezelfde vier dan de vehikkels die ons van dorp Wadi Rum naar het woestijnkamp hadden gebracht. Dus lekker open, met weinig bescherming tege de felle zon. Gelukkig waait het altijd in woestijnland Jordanië, waardoor de hitte draalijk bleef. De tocht door de woestijn was er een vol verrassingen. De exacte route kan ik niet maar aangeven. Na een poos in colonne gereden te hebben werd gestopt bij een van de vele zandduinen in de woestijn. Maar voordat daar gestopt werd konden ik en mijn jeep-genoten, Hein, Jeroen, Mijke en Marijn genieten van het rode woestijzand dat door de jeeps welke voor ons reden werd opgewaaid. Ik was nog steeds niet de “oude” en verkoos de duinniet te beklimmen. De theetent aan de voet van de duin was mijn bestemming waar ik genoot van de paar koppen gratis thee. Nou ja, niet helemaal gratis, want natuurlijk volgde er een fooi voor de theeschenker. je kon wel genieten van de manier hoe de thee werd gemaakt, en van de sfeer in de tenp. De chauffeurs van de jeep waren natuurlijk ook aanzwig in de tent. Ik maakte stiekem een paar foto’s van de chauffeurs. Het vriendelijk gebaar van een van hun maakte duidelijk dat het stiekeme was opgemerkt. Nadat steeds meer duinbeklimmers hun thee kwamen drinken in de tent waagde ik me toch aan een klein deel van de duinbeklimming. Ik wou wat foto’s maken, en dat lukt enatuurlijk. Tijdens de korte beklimming werd duidelijk dat ik de juiste beslissing had genomen, niet de hele duin te beklimmen. Bij een van de volgende stops konden we een keuze maken. Of met de jeep doorgaan naar de andere kant van een rotsformatie. Of, samen met Achie wandelen naar de andere kant van de rotsen. Wel via een klimwandeling, dwars door de rotsformatie heen. Maar als je eenmaal die weg had gekozen kon je niet meer terug om de woestijdtocht met de jeep te vervolgen. Een deel van de groep waaronde mijn persoontje, koos de wandeling. Een heerlijk tochtje, waarbij zlefs een duin beklommen moest worden. Dat leverde geen probleem op voor me, want ik had mijn energie nog niet verspild aan dit soort avontuur. En het klimmen viel mee, ook al was het geen echt wandelpad. Maar avontuurlijk was het wel, en daar genoot ik van.. Na het “beklimmen”van de zandduin werd het einddoel zichtbaar, want dar stonden de jeeps. dat einddoel was bewust gekozen, want daar werd onze lunch gepresenteerd. Er werden grote dekens op de woestijngrond neergelegd. Dat was onze tafel en zitplaats. Het eten begon me weer te smaken, maar toch hield ik het hoofdzakelijk bij de rijst. Er was nauwelijks verschil tussen de gewone lunch en deze, in de woestijn, geserveerde lunch. Na de lunch werd nog een bezoek gebracht aan een rotspartij waar we tekeningen konden bewonderen, aangebracht door de oude nomaden van de woestijn. En natuurlijk waren de natuurlijke bruhggen in de woestijd in de jeeptour opgenomen. Een daavan kon ik beklimmen. Marr de grootste natuurlijke brug bekeek ik enkel vanaf het rode zand. Slechts een paar van de groep klommen omhoog, om later zittend af te dalen. Ik moet wel toegeven dat ik graag meegeklommen had. Maar gezond verstand hield me tegen. Bij de aankomst bij de natuurbrug gebeurde het volgende. De jeep stopte en stapte met mijn ene been over de bak, waarna ik steun vond voor die voet op een uitsteksel. Daarna volgde het achterbeen. Maar op het moment dat dit been zich buiten de bak bevond schoot mijn rechtervoe van de steun af. Ik viel achterover, maar kom me deels opvangen. Gevolg was een bloedende rechterelleboog, die vakkundig werd verzorgd door Dorris. Pas in het hotel kwam ik er achter dat mijn hoorapparaten, welke ik in de beurs had opgeborgen onherstelbaar beschadigd waren. reizen door Wadi Rum is dus niet geheel ongevaarlijk. s’Avonds kon ik weer genieten van de zonsondergang in de woestijn. Deze keer koos ik voo een plek niet ver van het kamp vandaan. Slechts twee andere reisgenoten kozen dezelfde plek, Sandra en Jeroen. De rest genoot van de zonsondergang op dezelfde plek als gisteren. Vandaag maakte ik heel wat meer foto’s van het verdwijnen van de zon, een geweldig spektakel. De dag werd afgesloten met kletsen in de restaurant tent. En slapen deed ik weer in mijn slaaptent. Douchen moest nog maar even wachten, het douchewater bleef te warm.