Piraat spelen hoort er een beetje bij. . Maar muziek uitzenden is nooit gebeurt, ik was geen echte ether-piraat, maar een jongen die stiekem iets deed wat niet mocht Illegale praktijken Ik begon nu zelf meer dingen te bouwen, allemaal knutselwerk. Vaak was radio Vogelsang in Heerlen de leverancier van weerstanden, condensatoren, enz.. In een ijzerwinkel werd aluminium gekocht, en daarop werden (na de nodige misvormingen van het materiaal) kortegolf ontvangers gebouwd. De afstemschaal was een bruine knop van 8 cetimeter doorsnede waarop een stukje papier was geplakt. Het papier was beschreven met streepjes en getallen waar de afstem frequentie opstond. Mechanisch was het een aanfluiting, maar het werkte wel. Tijdens een van die vele vrijdagavonden luisteren naar PA0AA , het verenigings-station van de VERON werden we gestoord door een meisje met een gestreept broekje aan die kwam vragen of Sjef een lamp wou vervangen op haar kamer. De lamp op de slaapkamer van dat meisje was kapot. Sjef reageerde niet zodat ik aanbood die klus effe te klaren. Op haar slaapkamer kon ik pas zien hoe dat meisje er uit zag. Annie was haar naam. Het bleef niet bij het bouwen van ontvangers. In het boekje Seinen en opnemen stond ook een schema van een kristalzender. En Sjef had een apparaat staan weermee je kon zenden. AM en CW produceerde dat ding. Logisch dat twee vrienden, die fanatieke luisteraars (NL458, Wino en NL685, Sjef) ook eens probeerden of ze de Morse code fatsoenlijk beheersten. Want met de beschreven spullen maakten ze onderling CW QSO’s. Wino in Palemig, en Sjef op de Molenberg. Annie werkte op een naai-atelier in Nieuwenhagen. Daar woonde ook haar vriendin INA. Sjef “kreeg wat” met deze vriendin, en dat resulteerde in een bruiloft. Ze gingen in Nieuwenhagen wonen en vanuit hun kleine flatje werden nu de verbindingen in CW met het verre Palemig onderhouden. En een heel enkele keer was dat een AM verbinding We waren natuurlijk illegaal bezig. Geen van ons had een zendvergunning. Toch werden we nooit gesnapt door de radio controle dienst van de PTT. Natuurlijk waren we etherpiraten. Maar we gedroegen ons als echte zendamateurs, en waren enkel actief op zend-amateur- frewquenties. En soms maakten we ook verbindingen met echte zendameteurs. We gebruikten dan roepletters van andere zendamateurs uit Heerlen. Zoals PA0HRL. Elke maand gingen we bij de QSL manager van de afdeling op bezoek, en brachten dan de QSL kaarten rond voor de Heerlense zendamateurs. De QSL kaarten bestemd voor onze illegale activiteiten werden uiteraard niet afgeleverd. Ik had intussen mijn ogen goed de kost gegeven, en die Annie eens wat beter bekeken.De zus van Sjef werd mijn vriendin. Dat duurde niet zo lang. Nog voordat ik klaar was met de studie op de U.T.S. verbrak ik de verkering. Met Sjef bleef ik wel bevriend, dat was toch een Sole-Mate.Tijdens een fuifje eind november 1963, waar Annie ook aanwezig was, kwam ik “tot inkeer”. Annie en ik werden weer een stel, en dat is sindsdien nooit meer veranderd. Na het laatste schooljaar van de U.T.S. moest ik in militaire dienst. Dat was in july 1963. Bij de luchtmacht,. Twee jaar verplichte dienstverlening als je bij de luchtmacht kwam. En deze dienstplicht begon al voordat ik mijn U.T.S .diploma kreeg overhandigd. Dat diploma werd aan mijn moeder ouitgereikt tesamen met een reisboek van Arthur Staal. Het bleek dat ik was uitgeroepen tot beste leerling van de U.T.S. van het jaar 1962-1963. Voor mijn nummer kwam ik op in de LIMOS in Nijmegen terecht. Na die 10 weken soldaat worden, moest ik naar de LETS, de Luchtmacht Electronishe en Technische School in Schaarsbergen bij Arnhem. Daar kreeg ik les in radiotechniek en vliegtuig-communicatie.Tijdens het verblijf op de LETS, was ik begonnen aan de PBNA studie voor Hoger radiotechnicus,. Die studie slokte mijn hele soldij op. Er was geen geld meer over om de treinreis naar huis te betalen, ook al kreeg ik, eens per 14 dagen een vrij-vervoer blijet voor de militaire trein. Het geldprobleem werd opgelost door een contract te tekenen voor de tijd van vier jaar als KVV’er, Kort Verband Vrijwilliger,. Ik werd naar Breda gestuurd voor de onderofficiersopleiding. En daarna weer terug naar de LETS waar ik flink wat electronica en radio theorie te verwerken kreeg. Heerlijk, ik smulde van al die nieuwe kennis. Alle examens na de opleidingen werden succesvol afgesloten. De opleiding werd afgesloten op vliegbasis Twente (Enschede) waar ik kennis maakte met PA0HBO (Henny) en PA0GMU (Ger), twee amateurs die in staat waren verbindingen te maken met DX stations, waar dan ook te wereld. Na de opleiding als Vliegtuigradiotechnicus voor de Starfighter F-104 in Twenthe keerde ik terug naar de LETS. Daar ging ik les geven als Instructeur Radiotechniek en Vliegtuigradio. De leerlingen waren dienstplichtige soldaten, KVV’ers, KMA-vaandrigs, en officieren. Op de LETS hadden ze ook een zendmachtiging. De call van de school was PI1RRS. Onder in de kelder van de kantine lagen enorme stapels QSL kaarten. PI1RRS was behoorlijk actief geweest in de afgelopen jaren, maar was in 1965 niet meer actief. Eind november 1964 ging ik op examen in Den Haag voor zendamateur. Annie was bij me, het was nu al een jaar dik aan tussen ons. In het PTT gebouw aan de Kortenaerkade in Den Haag zat ik tegenover drie examinatoren. Met de technische vragen, en de wetskennis had ik geen enkel probleem. Maar het CW-deel, seinen en opnemen met een snelheid van 12-WPM ging moeilijk. Seinen ging goed, maar met opnemen maakte ik het maximaal aantal toegestane fouten dat ik mocht maken. Pfffttt.. Ik mocht mijn eigen roepletters kiezen. Het werd PA0ABM, de letters van Annie’s doopnamen Anna-Barbara-Maria. We hadden nu alweer een jaar “verkering”, maar waren nog niet getrouwd. Maar was de call een gokje? Nee niet echt. Toen Annie stierf in 2017 waren we iets meer dan 52 jaar getrouwd. Het was nog een paar maanden wachten voordat de vergunning binnen was. Op zaterdag 6 februari 1965 maakte ik mijn eerst verbinding als PA0ABM met PA0MIB, Peter uit Velsen. Het was een kille dag, maximaal 6,5 graad en Lucille Starr stond op nummer 1 in de top 40 met The French song (Quand le soleil dit bonjour aux montagnes). Ik was nauwelijks hoorbaar in velzen. Leesbaarheid 3 van 5, en sterkte 3 van 9 . En de kwaliteit van het signaal was bijzonder slecht 5 van 9. (RST voor mij 335). Dat signaal koest beter worden, want zo zou mijn gebruikte apparatuur nooit goedgekeurd worden door de RCD, de Radio Controledienst van de PTT. Daarna volgde op zondag 7 februari nog 4 QSO’s , 2 met Zweden, (SM5DCO en SM6DYK) en 2 met Engeland (G3JQC en G2LU). De zender was nog niet gekeurd, dat moest nog gebeuren. Het waren dus eigenlijk “proefuitzendingen” Ik begon contacten te leggen met zendamateurs en amatrices ovwer de hele wereld. Eerst erg dichtbij, en waren de naburige Europese landen aan de beurt. Heel langzaam werd het meer en meer. Na Zweden was Duitsland (DJ3ZXA) aan de beurt, daarna kwamen Chechoslowakye (OK1FN), Frankrijk (F9MC), Noorwegen (LA3BG en Wales (GW3LSB) aan de beurt. En na Polen (SP1API) en Yugoslavië (YU2HDE) was OY4M, een station uit Torshavn, Faröer Eilanden aan de beurt. Het eerste station uit de Sovjet Unie was UA2KAF, een clubstation uit Kaliningrad. De eerste Rus was UA1KDY, een clubstation uit Leningrad (nu St. Petersburg), gevolgd door UL7ME (Kazakhstan), en UI8AQ (Oezbekistan). Om met deze stations een verbinding te kunnen maken moest ik wel lang opblijven. (2 uur s’nachts). UL7ME was het eerste QSO met een station buiten Europa. Op 20 maart 1965 kreeg ik de eerste Amerikaan in mijn logboek te staan. Ook nu moest ik weer opblijven tot in de kleine uurtjes. W3AYS, Bayard uit Maryland werd om 01.20 GMT in het logboek gezet. De wereld ging voor me open, steeds meer en meer QSO’s noteerde ik in het verplichte logboek. Want elke verbinding moest in de “boekhouding” terug te vinden zijn. En nu,, zoveel jaren later, noteer ik nog steeds alle radio-contacten welke ik maak met zendamateurs, waar dan ook te wereld. De wereld van de zendamateurs is, sinds dat prille begin in 1965 wel flink veranderd. DX is.., Wino PA0ABM.