Wad 06 - Rondje Valkenswaard

We zijn een van de eersten die zich melden bij Will in restaurant de Taamvenhoeve. We hadden ook ingeschreven voor de wandeltocht rond de pelgrimshoeve Kafarnaüm in Vessem op zondag 4 maart. Maar griep was een spelbreker voor mij maar ook voor May. We zijn te gast bij de afdeling Zuidoost Brabant van het Sint Jacobs Genootschap. Precies om half elf begint onze groep van 24 personen aan de wandeling. Het natuurgebied waar we doorheen wandelen heef de mooie naam ‘De Malpie’. Eigenaar is de gemeente Valkenswaard, een klein stukje is van Natuurmonumenten. De sluiting van de Limburgse mijnen is de oorzaak dat het voormalige productiebos langzaamaan is veranderd in wat het nu is. Natuurgrenspark ‘De Groote Heide, De Malpie’. Ik mis de bourdon. Will, onze gids van vandaag, geeft als verklaring; ‘vergeten’. De wandelpaden zijn regelmatig geblokkeerd door omgevallen dennen. De opruimingsdienst van gemeente Valkenswaard heeft wat achterstallig onderhoud, denk ik. We kunnen echter makkelijk langs de obstakels onze weg door dit mooie gebied vervolgen. Regelmatig stopt de groep bij een splitsing van wegen. Op de plek vinden we weer het bekende wegwijzer-paaltje met al die nummer er op. Vandaag verloopt de wandeling volgens een vast patroon. Van knooppunt naar knooppunt. Verdwalen kunnen we dus niet. Drie wandelaars, twee ‘jonge’ meiden en een stevig klein mannetje, gebruiken stokken om zich voort te bewegen. Het stevige kleine mannetje lijkt sprekend op de Amerikaanse ‘comedian’ Mickey Rooney. Regelmatig klinkt een schaterlach over de Malpiebergse heide. Het is de kleinste van de twee meiden. ‘Juffrouw Lachebek’. Een wandelaar heeft een klein hondje bij zich. Regelmatig mag het beestje vrij rond lopen en loopt dan driftig mee in ons gezelschap. Geen enkele keer loopt hij (of zij) iemand voor de voeten. Bij een watermolen worden we staande gehouden door Gus, de neef van Donald Duck. Het dier is absoluut niet bang voor ons. We genieten een minuutje van de show van Gus. Om half een arriveren we bij onze pleisterplaats, restaurant ‘De Woeste Hoeve’. We worden verwacht. Een vrolijke ober wijst ons de weg naar een ruimte speciaal voor ons gereserveerd. Er ligt al bestek klaar, een uitnodiging om iets meer te bestellen dan de gratis consumptie van de organiserende afdeling. Het gevolg is merkbaar, ons gezelschap maakt er een gezellige lunch van. Precies om half twee zijn we weer aan de wandel. We moeten een stukje teruglopen om weer op de wandelroute te komen. Ook nu is de mooie natuur weer onze gastheer. Regelmatig verschijnt een waterig zonnetje. De regen blijft gelukkig weg. We lopen door het dorpje Schaft. Opvallend is de bouwstijl van de huizen. Of zijn het misschien boerderijen? Ik weet het niet. Dat zoeken we wel op na de wandeling. Ik begin een gesprek met de twee ‘jonge’ meiden, Eva en Elianne. Ze gaan in september de Camino doen. Lekker op het gemakje. En na hun Camino blijven ze nog even in Spanje voor een weekje niks doen. Juffrouw Lachebek -Elianne- blijf haar vrolijke lach ten gehore brengen. Een boer heeft een deel van ons wandelpad bij zijn wei betrokken. We moeten onder de draden van een afrastering door kruipen. De paarden in de wei tonen geen enkele belangstelling voor ons. Iets verder verspert schrikdraad de weg terug naar het wandelpad. De draad is, met de nodige voorzichtigheid, eenvoudig los te maken zodat we veilig verder kunnen wandelen. Ik zie iets bekends in het landschap. Een grenspaal. Verhipt, we zijn in België. Ik moet om een sloot heen lopen om bij de grenspaal te komen. Ik maak een paar foto’s van de grenspaal, en sluit me weer aan bij de groep. Niet veel later staan we voor een lang gebouw. Het blijkt de Sint Benedictusabdij te zijn. De Belgische abdij staat beter bekend als de ‘Achelse Kluis’. Nooit van gehoord, dat zoeken we straks weer op. De monniken brouwen daar nog hun ‘Achels trappistenbier’. Ik zie een aantal mensen met bierkratten sjouwen. Het stevige kleine mannetje weet in de abdijwinkel een stempel te bemachtigen en begint buiten met stempelwerk. Ook mijn pas wordt door ‘Mickey’ afgestempeld. Vroeger kon je bij de monniken je stempel halen. Nu niet meer. Er zijn nog naar twee monniken over. En die hebben wel wat anders te doen dan stempelen. Bier brouwen bijvoorbeeld. We verlaten de abdij en België en beginnen aan de laatste kilometers van de wandeling. Terug naar de start, waar we nog genieten van een glas Cola. Alweer is een ‘Santiago aan het Wad’ wandeling ten einde. En er is geen druppel regen gevallen. Op de terugweg gaan we nog even langs bij onze vrienden in Goirle. Ervaren pelgrims. Dit jaar gaan ze voor de twee- en twintigste keer op weg naar Santiago de Compostela. Ik wist niet dat die plaats zo moeilijk te vinden is.