Yosemite N.P. Californië

Lekker wakker worden in Mariposa, en terug rijden naar Yosemite N.P. Vandaag was het centrale deel van dit park aan de beurt. Maar Mariposa ligt toch een stukje van het park vandaan. Er moest weer getankt worden. Naast de pomp stond een beeld van een grote beer. We waren in berenland, dat moest wel duidelijk zijn. Ruud had moeilijkheden met het gebruik van de credit card. Bij het ene pompstation kon je gewoon je kaart gebruiken, en bij de volgende moest je eerst de winkel binnen om met je kaart de pomp te activeren. Vanmorgen was Natascha de chauffeur. De US140 is een bergweg die ons, na 36 mijl, omhoog bracht naar Arch Rock Entrance. Iets na negen uur waren we weer in het park. De rit langs de kronkelende Merced rivier had toch haast een uur geduurd. Onze eerste stop was de Bridalveil waterval, een aantal kilometers verder op. De drukte in het park was direct merkbaar. Het koste wat moeite om een parkeerplaats te vinden. Het pad naar de waterval was geasfalteerd. Toegankelijk voor iedereen. De drukte aan de voet van de waterval viel mee. Avontuurlijke bezoekers waagden de klim over de natte rotsen, ook ons groepje hoorden daarbij. Ik besloot op het asfalt te blijven en vanaf dat punt werden de foto’s gemaakt. De klimmers konden niet tot bij de waterval komen. Daarvoor waren de rotsen te groot. De terugweg van de klimmers naar het veilige asfalt was een stuk gevaarlijker. Behalve de waterval was ook de uitloop van het water een fijn gebied voor het maken van foto’s. Elise was daar ook bij, en later stond ze op een brug met Myrthe. Klik, klik.. ging de camera. De wandeling naar de Bridalveil waterval had ongeveer drie kwartier gekost. De drukte in het park was flink toegenomen, Ruud kon niets anders doen dan aansluiten in de rij van auto’s op weg naar het oosten van het park. El Captain, as aan de overkant van de weg duidelijk zichtbaar. In Yosemite N.P. rijden (nog) geen bussen voor het vervoer van de toeristen. Geen probleem natuurlijk, wij hadden onze Transporter bij ons, en gingen op weg naar de Vernal waterval. Dat was een eenrichtingsweg. De Vernal waterval bevindt zich in ongeveer 3 kilometer van de plek waar de weg eindigt en in in een boog terugdraait naar het westen, naar de Bridalveil waterval. We hadden pech, nergens was een plek te vinden waar Ruud kon parkeren. Dus maar verder de weg vervolgen, terug naar het westen. Kilometers verder, voorbij Yosemite Village, vond Ruud een plek om te parkeren. Het leek wel een verboden te parkeren plek te zijn, er stonden maar een paar auto’s. De parkeerplaats was vol toen we onze rugzakken hadden omgegooid en begonnen met een wandeling naar het westen. Ik bleef een beetje achter om wat plaatjes te schieten. De Yosemite waterval was nagenoeg altijd in zicht, en steeds opnieuw werd ik verrast door het veranderende beeld van de waterval. Ruud en Elise stonden met hun camera’s iets te fotograferen. Het bleek een ree te zijn dat rustig langs het wandelpad stond te grazen. Het beest bleef lang genoeg grazen om de videocamera te laten zoemen. Joshua vond een plek waar hij eindelijk zijn energie kwijt kon. De laatste paar dagen was zijn humeur niet al te best geweest. Joshua ging boulderen, en wij waren zijn supporters. De beklimming lukte niet helemaal, de tijd die voor het klimmen nodig was werd door ons gebruikt om wat te eten. Een ‘Blue Jay’ kwam ook kijken, maar het koste flink wat tijd de vogel goed in beeld te krijgen. En stuk verder beklom Joshua een tweede rots. Hierbij was assistentie nodig voor de terugkeer naar de begane grond. Ruud fungeerde als vangnet daarvoor. We waren dicht bij de voet van de Upper Yosemite waterval, maar gelukkig was het niet druk bij de klimrots. Meer dan eens werden we gewaarschuwd voor beren. Elise en ik begonnen aan een klim naar de Upper Yosemite Fall, maar die poging werd na een half uurtje klimmen gestaakt. Het was heet, en ons doel was te ver omhoog. En nu was de wandelweg absoluut niet geasfalteerd. Over elke stap moest nagedacht worden. Bij het Visitor center in Yosemite Village verkochten ze spullen tegen dumpprijzen. Ik kocht een T-shirt van het park voor een paar dollar. Na het bezoek aan de bioscoop ging het terug richting auto. Bij El Captain vonden we nog een parkeerplaats, het park begon weer leeg te stromen. Ruud, Joshua en ik begonnen aan de wandeling naar El Captain. Bij het maken van foto’s verloor ik Ruud en Joshua in het dichte struikgewas uit het oog en besloot ik om te keren. Zij bereikten El Captain wel, de kolos kon ik tussen het struikgewas door op de foto zetten. Het was intussen laat geworden, half acht, en we moesten nog terug naar Mariposa. Om kwart over acht staken we op de US140 de Merced rivier over op de plek waar de weg door vallend gesteente was geblokkeerd. Even later konden we via een tweede baileybrug de weg naar Mariposa vervolgen. Om tien uur ’s avonds was het, na pizza’s besteld te hebben in een drukke pizza-tent, wachten totdat onze bestelling klaar was om op te peuzelen. Wat we niet op kregen werd meegenomen naar ons onderkomen. Een drukke dag, in alle opzichten, was voorbij, en het bed lonkte.. .