Cedar Breaks & Zion,

Utah

Omhoog naar Cedar Breaks. Ook weer naar een plek met die merkwaardig gekleurde rotsen. Maar nu een flink stuk hoger in de bergen. Een gebied waar ’s winters volop wordt geskied. Een ‘entrance station’ was niet aanwezig, maar bij een gebouwtje kon je het entreegeld deponeren. Iets verder, dichtbij de rand van de Canyon stond het Visitor center, een klein gebouwtje waar een paar rangers rondliepen. Het was warmer dan de vorige keer toen ik dit gebouwtje binnenstapte, samen met mijn schoonmoeder. Toen stop midden in het gebouwtje een brandende potkachel, en lag er nog sneeuw op de weg naar dit gebouw. De potkachel was nu vervangen door een wandkachel. Zonder brandend hout deze keer. Voordat we bij dat gebouw kwamen waren we een keer gestopt om Cedar Breaks te bekijken. Geen toeristen in de buurt. Een vrouw van mijn leeftijd was het landschap aan het schilderen. Dat deed ze het liefste in de vroege morden. Dan waren de kleuren het mooiste volgens haar. Ik raakte met de kunstenares Mary Jabens in gesprek waardoor mijn reisgenoten even op opa moesten wachten. Bij Point Supreme, direct naar het visitor center hield een ranger weer een verhaal over Cedar Breaks, net als haar mannelijke collega, 21 jaar geleden. We waren niet de enigen die haar verhaal aanhoorden. Er was een groep, voornamelijk jongere mensen, erbij gekomen om te horen hoe het gebied was ontstaan. Blijkbaar een klas studenten, want driftig werden aantekeningen gemaakt en vragen gesteld. Na Cedar Breaks (op meer dan 10.000 Feet hoogte) ging het omlaag en verder naar het zuiden naar Carmel Junction aan de US89. Rechtsaf daarna, richting Zion nationaal park. Hoe dichter we bij het park kwamen, des te spectaculairder werden de rotsformaties langs de US9. Uiteraard werd halt gehouden bij Checkerbord Mesa. Vlak voordat we de Mount Carmel tunnel bereikten kon Ruud de auto parkeren. Gelukkig maar, want daar, vlak voor de tunnelingang bevond zich de Canyon Overlook Trail, de wandeling die vandaag op het programma stond. Elise moest, na een paar honderd meter de trail gevolg te hebben, afhaken. Het oneffen pad over uitstekende rotspunten was een marteling voor haar toch al pijnlijke voeten. Na 800 meter bereikten we het einde van het pad en konden we Zion beneden ons zien liggen. Vanaf de andere kant van de Mount carmel tunnel, loopt de weg avia een aantal s-bochten verder het dal in. Dit uitzicht zag ik voor het eerst in 1968 nadat ik een radioverbinding had gemaakt met een zendamateur in Springdale, Utah. Op de voorkant van de QSL-kaart (bevestigings postkaart van een radioverbinding tussen zendamateurs) van de amateur stond een foto gemaakt vanaf de Canyon Overlook. Zion park was morgen aan de beurt. Nadat we afgedaald waren naar de boden van Zion Canyon verlieten we het park westwaarts. Na Sprindale en Hurricane ging het naar het zuiden over de I15. Saint George was onze slaapplek voor twee nachten. Wel een beetje ver van Zion N.P. vandaan, maar daardoor wel betaalbaar. Het zwembad in on motel werd maar niet gebruikt, daarvoor zag het er niet al te fris uit.