Naar de Amberger Hütte

Zondag 27 juni 2010

Onze eerste wandeling naar de Amberger Hütte (2136 m). Een echte starterswandeling, de wandeling is blauw gekenmerkt. Eerst met de auto naar Gries in het Sulztal (1569 m), en daarna bergop naar de Amberger Hütte. Na de lunch werd nog een korte wandeling richting Sulztalferner gemaak. De terugweg was hetzelfde als de heenweg, maar dan bergaf Om 7 uur was iedereen wakker op de kamer. Fris om aan de eerste wandeldag te beginnen. Heen en terug naar de Amberger Hütte, een blauwe wandeling. Dat betekende dus brede en makkelijk begaanbare wandelpaden. Vanaf het balkon zagen we een schoolbusje vertrekken. Werner was de chauffeur die de kinderen van het dorp naar school bracht. Rond 8 uur zaten we aan het ontbijt. Een Duits echtpaar en hun labrador (Carlos), en een belgisch koppel waren al aanwezig “im Frühstucksraum”. Het was meteen duidelijk welke tafel ”onze” tafel was. De jam en de boter stond al op tafel, en bestek lag er voor 4 personen. Tegen de terraskant van de ruimte waren de etenswaren uitgestald. We hadden geen belangstelling voor melk of joghurt, en de verschillende Mússli-producten waren ook niet aan ons besteed. Behalve duitse broodjes was er ook voldoende keuze in andere soorten broodjes. Het beleg bestond uit kaas en vlees,1 van elke soort. Werner, eigenaar van het hotel, was degene die ons bediende. Grada vroeg om thee, de rest dronk koffie. Onze keuze werd slechts eenmaal gevraagd door Werner, de rest van de week kregen we dezelfde drank, zonder dat we dat hoefden aan te geven. En behalve deze warme dranken was er ook elke dag jus de orange. En voor de liefhebber was er nog wat fruit. Geen overdadige tafel, maar meer dan voldoende voor het ontbijt. Een bordje gaf aan dat je geen lunchpakket (Jausenpakket) mocht meenemen. Dat kon je, indien gewenst, wel bij Werner bestellen. Rond negen uur vertrokken we richting Längenfeld. Marté was de chauffeur. Afdalen van Köfels naar de B186 bleek niet zo gemakkelijk te zijn, het ging toch wel heel wat sneller dan omhoog. Soms hadden we een doorkijk naar Umhausen. Het werd dan duidelijk wat het betekende om even snel 400 meter te dalen. Na 6 minuten dalen bereikten we de B186. Daarna ging het rechtsaf, dieper het Ötztal in. Via het dorpje Au en het dorpje Dorf (jawel) bereikten we al snel Längenfeld. Onderweg was genoeg te zien, regelmatig zag je bergstroompjes die hun water afvoerden naar de Ötztaler Ache, die soms recht van onze weg, en soms links van onze weg zichtbaar was. In Längenfeld waren veel huizen van muurschilderingen voorzien, de ene nog impossanter dan de andere. Bij de eerste rotonde kozen we de weg linksaf, naar Gries, en na een paar honderd meter begonnen we aan een serieuze klim. Bij de planning van de wandeling was al duidelijk dat we, om in Gries te komen, een paar haarspeldbochten zouden tegenkomen. Maar dat het er 13 stuks zouden zijn, dat was een grote verrassing. Alle bochten hadden hun eigen naam zoals Wilde-Leck Kehre, Schrankogel Kehre, Maria-Hilfe Kehre. In een van de bochten,de Maria-Hilfe Kehre, was zelfs een kapelletje te vinden. Dit was echter geen goeie plek om even je auto te parkeren om een kiekje te maken of een kijkje te nemen in de kapel. De weg van Längenfeld (1180m) naar Gries (1569m) heet Grieser Straße (L239), en is 5,81 kilometer lang. het is een zijweg van de Ötztalstrasse (B186). De weg loopt constant langs het riviertje de Fischbach, die het Sulztal ontwatert. Op het traject van de Grieser Straße bevinden zich meerdere constructies ter bescherming van de weg tegen lawines. Achtereenvolgens zijn er de 488 meter lange galerijtunnel Stockrinne-Unterrinne (gebouwd in 1978 en 1995), de 150 meter lange tunnel Stockrinne-Unterrinne (gebouwd tussen 1992 en 1995) en de 95 meter lange Leckbachtunnel (gebouwd tussen 1979 en 1981) te vinden. Zonder problemen bereikten we Gries, en vonden, nadat we het dorp door gereden waren, de grote parkeerplaats waar onze wandeling begon. We hadden 15 km in de auto gezeten. Een groot bord gaf aan dat de Amberger Hütte open was. Na het maken van een aantal foto’s begonnen we om kwart over 10 aan de wandeling. Een tweede bord gaf aan dat het 2 uur zou duren voordat we aan de Amberger Hütte zouden zijn. De Amberger Hütte lag haast 600 meter boven ons vertrekpunt in Gries. De weg begon als brede grindweg en na ongeveer 1 km gewandeld te hebben bereikten we de Vögelasbrücke (1674m). Hier gingen we de Fishbach over, en uiteraard werden hier de nodige foto’s gemaakt. De Google Earth weergave van de Amberger Hütte wandeling Pittig stukje omhoog Het volgende stukje, tot aan de splitsing naar de Nisslalm, was pittig. Het stijgingspercentage was twee maal zo groot (15%) en hier hadden we wat meer moeite mee. Onderweg naar boven werden veel foto’s gemaakt. Links en rechts keken we tegen bergreuzen aan. Op de linker bergflank lag de Grastalferner gletscher, geflankeerd door de Grastaler Grieskogel (3168 m), de Strahlkogel (3288 m) de Larstigspitze (3172 m) en de Breiter Grieskogel (3287 m). Allemaal onbereikbare reuzen. Behalve de wildstromende Fischbach zagen we meerdere kleine bergstroompjes, die hun water in de Fischbach kwijt konden. Een paar keer moesten we een afsluiting openen, want we liepen over de Sulztalalm, en daar graasden koeien. Uiteraard werden de koeien ook gefotografeerd. Dat gebeurde ook bij de Vordere Sulztalalm (1898 m), waar we via een brug weer aan de andere kant van de Fischbach kwamen. Nu stroomde de Fischbach weer rechts van ons,op de weg omhoog naar de Amberge Hütte. Ondanks dat we regelmatig moesten rusten, bereikten we, even na half twaalf, de Amberger Hütte. Grada was als eerste boven. Ik arriveerde wat later, want ik was achtergebleven om een paar aktiefoto’s te maken. De Amberger Hütte was tegen de berg aangebouwd, en vanf de berghut had je een fantastisch uitzicht over de Sulztalferner. Die was ook weer ingeklemd tussen een aantal bergtoppen met namen zoals Wilde Leck en Hinteren Daunkogel. Deze pukkels waren ook meer dan 3000 meter hoog en vormden het decor tijdens onze lunch. Grada bepaalde wat we als lunch voorgeschoteld kregen. Voor deze eerste wandeling koos Grada voor Kaiserschmarren, luchtige pannenkoek stukjes, waarbij je appelmoes en fruitcompote kon eten. Als drank kozen de mannen voor bier, en Grada hield het op Almenbluter. De Amberger Hütte ligt op 2136 meter hoogte, en vlakbij de berghut vind je een bergmeertje, de Schwefelsee. Een paar kinderen waren hier met een bootje aan het spelen, en een hond zat achter een eend aan. Een paar mensen zaten op een bankje dit tafereel te bekijken. Ik maakte een paar foto’s met de DSLR camera, die ik in de rugzak mee had gesjouwd. Ook werd een kikker, een waterval, rotsen enz. op de gevoelige plaat vastgelegd. Na het eten was er nog tijd over voor een extra wandelingetje, richting Sulztalferner. Grada wou het smalle bruggetje over de nu rustig voortkabbelende Fischbach niet gebruiken, en “banjerde” door het riviertje. Maar zelfs met assistentie van mij bleven haar sokken niet droog. Het riviertje was toch dieper dan gedacht. Het dal had een speciale naam In der Sulze. Wat verder op zagen we een klein sneeuwveld dat dwars over het pad lag. We probeerden een paar stappen in de sneeuw, maar die paar stappen waren genoeg om ons te doen besluiten om te keren. We waren hier op een hoogte van 2180 meter, en waren nog ongeveer 1,5 km van het begin van de gletcher verwijderd. Marté toonde aan dat de sneeuwhoogte nog zeker een halve meter was. Terug naar de Amberger Hütte ging het via de rechterflank van het dal. Regelmatig werd gestopt voor het maken van foto’s van de kabbelende beek of van de soms weelderige flora. Bij de berghut werd nog even gerust, en werd Edelweiss op de foto gezet. Na het aanvullen van de watervoorraad werd om half drie begonnen aan de terugtocht, omlaag naar Gries. Een makkie. Amberger Hütte wandeling, hoogteprofiel De weg terug was dezelfde als de weg omhoog. De afgelegde weg was ongeveer 19 km. Iets voor drie uur waren we weer voorbij de Hintere Sulztalalm Brücke,en hadden we de Fishbach weer aan onze linkerzijde. 20 Minuten later sloten we de poort achter ons bij de Vordere Sulztalalm. Wat opviel was dat er veel koeien samen met hun jong lagen te rusten. Of lagen ze klaar om door ons op de foto gezet te worden?

Terug naar Gries

Bij de Vögelasbrücke besloten we langs de linkeroever van de Fischbach terug te lopen naar Gries. Dit deel van de wandeling was mooier dan de grindweg en de asfaltweg op de heenweg. Een nadeel was echter het feit dat we tot in Gries moesten lopen voordat we de beek veilig konden oversteken. Deze routewijziging veroorzaakte wel een extra kilometer wandelen. We hadden op deze eerste wandeldag 19 kilometer afgelegd. Marté was kapot, daarom kroop ik achter het stuur, en reed terug naar Köfels. Makkelijk was dat niet, want zoveel ervaring had ik niet met haarspeldbochten. Ik reed haast de afslag naar Köfels voorbij. Daarna mocht ik de klim naar de Alpengasthof proberen. En uiteraard moest ik wel een tegenligger passeren, maar gelukkig gebeurde dat op een stukje waar het net breed genoeg was voor twee auto's. De warme maaltijd werd weer in de Speiseraum verorberd, en Werner was uiteraard weer degeen die ons bediende. De warme maaltijd begon, zoals gewoonlijk, met Knödelsoep, maar die was toch anders dan gisteren. Tijdens de maatijd vertelden we aan de hotelbaas onze wandelplannen van de volgende dag. Werner raadde ons af om via het Fundustal terug te wandelen. Zijn tip was om dezelfde terugweg als heenweg te nemen naar de Frischmannhütte. Het was allang donker toen een van de gasten, Alex, terugkeerde van dezelfde wandeling als wij morgen van plan waren. De man (72 jaar, vrijgezel en inwoner van Innsbruck) was in de Frischmannhütte te lang blijven rondhangen (vanwege life-muziek). Ook hij adviseerde om zowel heen als terug dezelfde weg te nemen. Ik was de laatste die de eetzaal verliet op weg naar de slaapkamer. Eerst was Marté vertrokken, vervolgens Grada, en Mai ging een poosje later weg. Ik kon niet loskomen van de zonderlinge Alex die maar bleef kletsen over zijn wandeltochten in de bergen. Terug op de kamer bleek Marté al een poos in dromenland te zijn. En dat was duidelijk te horen ook.