Het Portugal avontuur
Pelgrimswandelingen naar Santiago de Compostela zijn vermoeiend. Aan het einde van een wandeldag heb je een douche en een bed nodig. En een mogelijkheid om de schamele kledingstukken die je bij je hebt te kunnen wassen. Want een koffer kun je niet meeslepen, ook geen koffer op wieltjes. Het terrein onder je voeten is nu eenmaal geen mooie gladde “pekweg”. En zonder kleren is wandelen naar Santiago ook niet mogelijk. Ik ben nog nooit een nudist tijdens mijn wandeling tegen gekomen. Pelgrims zoeken elke dag naar een kampeerplaats, een goedkoop hotel een B&B. Maar in de meeste gevallen bivakkeren ze in een pelgrimsherberg. Dat is een plaats waar je een bed kunt krijgen en je kunt douchen. En soms kun je er zelfs een eenvoudige maaltijd krijgen. Vaak moet je echter maar zien hoe je aan eten komt. In de pelgrimsherberg bestaat wel de mogelijkheid om zelf je avondeten te verzorgen. Vaak is dat spaghetti, simpel te bereiden en zo klaar. En als je geluk hebt mag je meegenieten van het brouwsel van een andere pelgrim. Het verblijf in zo’n pelgrimsherberg kost je een Donativo, dat is een zelf gekozen bedrag dat je betaalt voor het douchen, het slapen en voor het gebruik van de wasmachine. Zo’n herberg kan wel 100 slaapplaatsen hebben, waarbij je slaapkamer een zaal vol met stapelbedden is. En je in slaap wordt gewiegd door het gesnurk van andere pelgrims, mannen en vrouwen, priesters en nonnen, putjesscheppers en ministers. De dagelijkse werkzaamheden in die herbergen gebeurt door een Hospitalero en/of een Hospitalera. Dat zijn vrijwilligers die de pelgrim inschrijven, de Donativo ontvangen en het bed toewijzen. En als de pelgrims in alle vroegte weer vertrekken voor hun volgende etappe dan gaan deze vrijwilligers aan de slag. Helaas laten niet alle pelgrims de keuken schoon achter. De bedden moeten ontsmet worden, en de slaapzaal moet weer begaanbaar zijn. De douches en de Wc’s krijgen een extra behandeling. Maar vooral moet het toiletpapier aangevuld worden. Want elke pelgrim heeft nog wel plekje vrij in zijn of haar rugzak voor dat papier dat zorgt voor een goede schoonmaakbeurt tijdens een natuurstop. Mijn vriend en zijn vrouw zijn zulke vrijwilligers, hospitalero ’s die hun vrije tijd opofferen om pelgrimages mogelijk te maken. Hospitalero’ s, die na hun schoonmaakactiviteiten juist tijd hebben om wat te eten, moeten weer klaar staan om de volgende aanstormende pelgrims van een slaapplaats te voorzien. De vergoeding die ze krijgen is een bed om te slapen. En als ze geluk hebben krijgen ze een kleine vergoeding om zelf wat spaghetti te kopen. Dit jaar (2024) zou ik met ze meegaan naar Pedro de Rates, kortweg Rates, in Portugal om zelf de taak als hospitalero te vervullen. Om jn dit wandelverhaal te vertellen over hun werk. Om te vertellen hoe het is om de verhalen van pelgrims uit Spanje, Rusland, Australië of Brabant aan te horen, Hoe het is om bedden te ontsmetten en toiletten schoon te maken. Na dit werk een paar dagen te hebben gedaan was het plan om alleen richting Santiago te pelgrimeren. En om twee nachten te logeren in de privé pelgrimsherberg van Fernanda, de beroemdste gastvrouw op de Camino Portuguez Interior. Na terugkeer in Rates was verder nog een wandeling van twee dagen gepland, waarbij ik zou overnachten in een klooster. Helaas ging dit wandelavontuur niet door. Een week voor Pasen vertrokken mijn vrienden naar Portugal om hospitalero te spelen. Na een paar dagen in Portugal moesten ze hun reisverzekering al aanspreken. Een sterfgeval in Nederland van een zus. Dat kan gebeuren als je zelf al tachtig jaar op deze aardkloot verblijft. Na de crematie waren ze alweer snel terug om hun taak als hospitalero weer op te pakken. Twee weken later sloeg het noodlot weer toe. Tijdens het inschrijven van een nieuwe pelgrim kreeg mijn vriend een tia. Twintig minuten later lag hij in het ziekenhuis, en tien dagen later mocht hij, onder begeleiding van een verpleger terug keren naar Nederland. Het gaat gelukkig weer goed met mijn vriend. Maar begrijpelijk is dat spelen voor Hospitalero er niet meer bij was. En dat ik dus niet meer kan wertellen hoeveel toiletpapier per dag door de pelgrims wordt meegenomen. Of hoeveel bagage er in de herberg achterblijft nadat de pelgrims weer vertrokken zijn. Er is een gezegde van pelgrims. ALLES wat je thuis kunt laten is mooi meegenomen. En als je toch teveel meeneemt dan laat je dat achter in de eerste herberg die je tegenkomt. En dat ikan Rates, als je vertrekt uit Porto voor je wandeling naar Santiago de Compostela. Toch ging het Portugal avontuur door. Toch naar Pedro de Rates, samen met mijn vriend Richard en zijn vrouw Mia. Een avontuur om niet meer te vergeten. Twee maanden na mijn verblijf in Portugal volgde een lezing over wandelen in Huijbergen. En natuurlijk was een deel van de lezing het verhaal over dit Portugese avontuur. Dus lees maar verder. Het avontuur kan beginnen !!
Het Portugal avontuur
Pelgrimswandelingen naar Santiago de Compostela zijn vermoeiend. Aan het einde van een wandeldag heb je een douche en een bed nodig. En een mogelijkheid om de schamele kledingstukken die je bij je hebt te kunnen wassen. Want een koffer kun je niet meeslepen, ook geen koffer op wieltjes. Het terrein onder je voeten is nu eenmaal geen mooie gladde “pekweg”. En zonder kleren is wandelen naar Santiago ook niet mogelijk. Ik ben nog nooit een nudist tijdens mijn wandeling tegen gekomen. Pelgrims zoeken elke dag naar een kampeerplaats, een goedkoop hotel een B&B. Maar in de meeste gevallen bivakkeren ze in een pelgrimsherberg. Dat is een plaats waar je een bed kunt krijgen en je kunt douchen. En soms kun je er zelfs een eenvoudige maaltijd krijgen. Vaak moet je echter maar zien hoe je aan eten komt. In de pelgrimsherberg bestaat wel de mogelijkheid om zelf je avondeten te verzorgen. Vaak is dat spaghetti, simpel te bereiden en zo klaar. En als je geluk hebt mag je meegenieten van het brouwsel van een andere pelgrim. Het verblijf in zo’n pelgrimsherberg kost je een Donativo, dat is een zelf gekozen bedrag dat je betaalt voor het douchen, het slapen en voor het gebruik van de wasmachine. Zo’n herberg kan wel 100 slaapplaatsen hebben, waarbij je slaapkamer een zaal vol met stapelbedden is. En je in slaap wordt gewiegd door het gesnurk van andere pelgrims, mannen en vrouwen, priesters en nonnen, putjesscheppers en ministers. De dagelijkse werkzaamheden in die herbergen gebeurt door een Hospitalero en/of een Hospitalera. Dat zijn vrijwilligers die de pelgrim inschrijven, de Donativo ontvangen en het bed toewijzen. En als de pelgrims in alle vroegte weer vertrekken voor hun volgende etappe dan gaan deze vrijwilligers aan de slag. Helaas laten niet alle pelgrims de keuken schoon achter. De bedden moeten ontsmet worden, en de slaapzaal moet weer begaanbaar zijn. De douches en de Wc’s krijgen een extra behandeling. Maar vooral moet het toiletpapier aangevuld worden. Want elke pelgrim heeft nog wel plekje vrij in zijn of haar rugzak voor dat papier dat zorgt voor een goede schoonmaakbeurt tijdens een natuurstop. Mijn vriend en zijn vrouw zijn zulke vrijwilligers, hospitalero ’s die hun vrije tijd opofferen om pelgrimages mogelijk te maken. Hospitalero’ s, die na hun schoonmaakactiviteiten juist tijd hebben om wat te eten, moeten weer klaar staan om de volgende aanstormende pelgrims van een slaapplaats te voorzien. De vergoeding die ze krijgen is een bed om te slapen. En als ze geluk hebben krijgen ze een kleine vergoeding om zelf wat spaghetti te kopen. Dit jaar (2024) zou ik met ze meegaan naar Pedro de Rates, kortweg Rates, in Portugal om zelf de taak als hospitalero te vervullen. Om jn dit wandelverhaal te vertellen over hun werk. Om te vertellen hoe het is om de verhalen van pelgrims uit Spanje, Rusland, Australië of Brabant aan te horen, Hoe het is om bedden te ontsmetten en toiletten schoon te maken. Na dit werk een paar dagen te hebben gedaan was het plan om alleen richting Santiago te pelgrimeren. En om twee nachten te logeren in de privé pelgrimsherberg van Fernanda, de beroemdste gastvrouw op de Camino Portuguez Interior. Na terugkeer in Rates was verder nog een wandeling van twee dagen gepland, waarbij ik zou overnachten in een klooster. Helaas ging dit wandelavontuur niet door. Een week voor Pasen vertrokken mijn vrienden naar Portugal om hospitalero te spelen. Na een paar dagen in Portugal moesten ze hun reisverzekering al aanspreken. Een sterfgeval in Nederland van een zus. Dat kan gebeuren als je zelf al tachtig jaar op deze aardkloot verblijft. Na de crematie waren ze alweer snel terug om hun taak als hospitalero weer op te pakken. Twee weken later sloeg het noodlot weer toe. Tijdens het inschrijven van een nieuwe pelgrim kreeg mijn vriend een tia. Twintig minuten later lag hij in het ziekenhuis, en tien dagen later mocht hij, onder begeleiding van een verpleger terug keren naar Nederland. Het gaat gelukkig weer goed met mijn vriend. Maar begrijpelijk is dat spelen voor Hospitalero er niet meer bij was. En dat ik dus niet meer kan wertellen hoeveel toiletpapier per dag door de pelgrims wordt meegenomen. Of hoeveel bagage er in de herberg achterblijft nadat de pelgrims weer vertrokken zijn. Er is een gezegde van pelgrims. ALLES wat je thuis kunt laten is mooi meegenomen. En als je toch teveel meeneemt dan laat je dat achter in de eerste herberg die je tegenkomt. En dat ikan Rates, als je vertrekt uit Porto voor je wandeling naar Santiago de Compostela. Toch ging het Portugal avontuur door. Toch naar Pedro de Rates, samen met mijn vriend Richard en zijn vrouw Mia. Een avontuur om niet meer te vergeten. Twee maanden na mijn verblijf in Portugal volgde een lezing over wandelen in Huijbergen. En natuurlijk was een deel van de lezing het verhaal over dit Portugese avontuur. Dus lees maar verder. Het avontuur kan beginnen !!
Mijn Camino