Vlucht geannuleerd

Mooi op tijd werd ik wakker. Tijd om te vertrekken. Veel had ik niet om mee te nemen. Mijn bagage bleef achter in de herberg, dat spul zou per auto naar nederland vervoerd worden door Richard. Het was tamelijk mistig, soms was het zicht niet meer dan vijftig meter. Maar gelukkig kwamen we veilig aan op het vliegveld van Porto. Daar was het flink druk zodat niet veel tijd overbleef om afscheid te nemen van Mia en Richard. De boardingkaart had ik gedownload op mijn mobiel. Inchecken was dus niet nodig. In de vertrekhal zocht ik naar de aanwijzingen die me naar de Transavia vlucht zouden voeren. Maar die vond ik niet, dus effe naar de Transavia balie. Daar zag ik metee dat er iets mis was, er was geen wachtrij, er stonden geen mensen te wachten. De vlucht was geannuleerd. De baliemedewerkster had slechts een boodschap. Bel Transavia maar. Dat deed ik even niet, ik belde Richard. Gisteravond had ik niet meer geinformeerd bij Transavia, ik had de boardingcard toch al. Een kwartier later zat ik weer in de auto, terug naar de herberg. Transavia werd gebeld en hoode dat ik op zijn vroegst zondagavond een vlucht had naar Amsterdam. Maar dan zou ik midden in nacht aankomen op Schiphol, en zat ik nog uren te wachten op de eerste trein naar Roosendaal. De eerste dagvlucht was dinsdagmorgen, en die vlucht werd geboekt. Dat betekende wel vier dagen extra bivakkeren in de herberg. “No problem”. Om kwart over acht was ik weer bezig met Richard om de slaapkamers, douches en WC’s weer te cleanen. Antonio, de voorzitter had de nacht ook in de herberg doorgebracht. samen met Richerd werd de donativo- doos leeg gemaakt. Om de herberg open te houden moest de bezetting gemiddeld dertig personen zijn, die een gemiddelde donativo van 8 Euro per dag in de pot stopten. Het aantal pelgrims liep echter terug omdat het bureau van toerisme in Porto de meeste pelgrims via de kustroute naar Santiago de Compostela stuurden. Antonio was daarom deze week gaan klagen in Porto. Hopenlijk met succes en kan de herberg open blijven voor vermoeide pelgrims. De vrijdag werd een sleurdag, zoals gewoonlijk. Dat betekende lunchen (deze keer de restjes van het restaaurant aals nasi opeten) en pelgrims ontvangen. veel werk was dat niet want de weekend hospitalero arriveerde al vroeg in de namiddag. De zaterdag en zondag waren vrije dagen en die zouden we vullen met een dagtripje naar Braga, en zondag een bezoekje aan Fernanda en Jocinto. Gelukkig had ik een paar dagen geleden een boek gevonden, geschreven in het Afrikaans.”Strooidak en Toring” geschreven door dominee Izak de Villiers. Dat hielp de tijd te doden, de glaasjes wijn natuurlijk ook. Het boek “De camino” van Anya Nierrewa liet ik liggen. Dat boek zou ik thuis wel gaan lezen.