Verteld door Gus Browning, in 73 Magazine van 1967-04 vrij vertaald door PA0ABM Gus Browning story, Deel 22 Van Rwanda naar Burundi Bij het einde van mijn vorig artikel was ik bij John, 9U5JH in Burundi. Mijn verblijf daar was uitstekend, goed eten, overdag slapen en s’ nachts zenden. Hoe zou het geweest zijn als 10 en 15 meter ook open waren geweest en ik ook overdag had kunnen zenden. Ik denk dat je je dood kunt werken als alle banden open zouden zijn zoals vandaag. Misschien dat ik spoedig te horen krijg dat ik kan verkassen naar een andere plek. Wees niet verrast als dit daadwerkelijk gebeurt. Op dit moment spendeer ik 14 tot 16 uur per dag aan mijn klein wekelijks DXERS-magazine. Maar ik ben er zeker van dat ik spoedig wel weer op DXpeditie ben. Na een dag of vijf QRV te zijn geweest vanuit Burundi vroeg ik John wat de situatie was in buurland Rwanda. Het antwoord was dat het daar politiek erg rumoerig was. Later ontdekte ik dat in landen zoals Rwanda het wel altijd politiek rumoerig is. Soms is het daar slecht en soms is het er vrij rustig. John zei dat hij met de volgende dag zou meenemen voor een autoritje naar Rwanda. We waren vroeg op en reden al snel over die paadjes die ze in Afrika wegen noemen. Het de hele tijd heuvel op heuvel af, en vaak passeerden we inboorlingen. Waar die heen moesten mocht Joost weten. Sommige droegen grote pakken op hun hoofd. Anderen sjouwden weer grote trossen bananen, ik denk dat ze op weg waren naar de markt. Wie de kopers van die bananen moesten zijn weet ik niet, het leek mij alsof iedereen in Burundi een of meer bananenbomen rond hun rieten huisjes had staan. Na zo’n 40 tot 50 kilometer gereden te hebben bereikten we de grens met Rwanda. De Burundese grensbewakers zwaaiden enkel naar ons, maar bij de grenspost van Rwanda kwamen vijf bewakers met getrokken pistool op ons af. We moesten uitstappen waarna we in het grenskantoor een eindeloos aantal vragen moesten beantwoorden. Zoals waarom we naar Rwanda kwamen, en hoe lang we dachten te blijven. We hielden ons aan de afspraak dat we een vriend gingen bezoeken. Die vriend was pater Florin, 9U5BH, die we al een poos niet meer gezien of gesproken hadden. Ik kreeg een lumineus idee, foto’s maken van mij, te midden van de vijf grensbewakers. Dat mocht en even later stonden we buiten en werden de foto’s gemaakt. Ik vertelde dat de foto’s in kleurwaren, en de rolletjes naar Amerika gestuurd moesten worden om ze daar te laten ontwikkelen. Met de belofte hun wat foto’s te sturen als ik terug was in Amerika mochten we doorrijden. De zendapparatuur bevond zich in een paar Samsonite koffers in de auto. Als ze die koffers geïnspecteerd hadden waren we noot in Rwanda terecht gekomen. Ik denk er nu aan dat ik de namen en adressen van die ondervragers ben kwijtgeraakt. Maar mijn belofte hun foto’s te sturen was een eerlijke belofte. Geloof ik. Nadat we Rwanda binnen reden zagen we veel mensen gekleed alsof ze op zondag naar de kerk gingen. Hun kapsel was “Out of this world”. Het hoofdhaar in tweeën gedeeld, in het midden was het haar verwijderd, en beide haarhelften waren gevochten, waarbij de ene helft langer was dan de andere. Vanuit de verte leek het alsof de inboorlingen een hoed op hun hoofd hadden. De mensen die we passeerden zwaaiden naar ons, sommigen hielden daarbij een vinger omhoog en anderen drie vingers. Ik ontdekte dat die vingers aangaven naar welke bijeenkomst ze onderweg waren. John liet de mensen altijd voorgaan en wuifde met dezelfde hoeveelheid opgestoken vingers naar hen. Hij had gehoord dat, als je dat niet deed, je een steen door de voorruit kon verwachten. Een paar kilometer verder zagen we op een veld een grote groep mensen die naar een spreker die wel een echte grote geluidsinstallatie had, moesten luisteren. Hij zwaaide daarbij zijn handen steeds heen en weer. Alle mensen waren daarbij aan het dansen, het leek wel een soort oorlogsdans. Ik schreeuwde “stop the car” tegen John, sprong uit de auto met mijn camera in de aanslag en maakte een aantal foto’s van deze geinige vertoning. Toen de menigte dit zag kwamen ze dreigend op me af. ”Gus stap in, dan maken we dat we wegkomen” zei John. Vraag maar niet of ik dat deed, maar onze snelheid was vergelijkbaar met de vlucht van een bange haas. Bedenk dat dit “Wild Afrika” gebied was, een plek waar je op je hoede moet zijn. Onze bedoeling was de hoofdstad van Rwanda te bezoeken maar toen we stopten bij pater Florin, lieten we dat idee varen. Florin vertelde dat het een ongeregelde bende in de hoofdstad was, en nodigde me uit bij hem een paar dagen te blijven. Een half ei is beter dan een lege dop, en ik besloot zijn uitnodiging aan te nemen en begon mijn spullen uit de auto te halen. Ik kreeg een eigen kamer en hoorde op welke tijden er werd gegeten. De radiohut van 9U5BH lag op honderd meter van het hoofdverblijf van de missie. De kennis van het Engels van pater Floris was minimaal. Toch konden we elkaar begrijpen ook al sprak hij meer Vlaams dan Engels. Ik begrijp nog steeds niet hoe we elkaar begrepen. Ik denk dat we het deden door met de handen te zwaaien, wat kreten te slaakten, met de ogen rolden, de oren lieten wapperen en de neus optrokken. Pater Florin had heel wat spullen rond staan, maar enkel geschikt voor 15 meter AM. Ik vertelde hem dat ik liever mijn eigen apparatuur wou gebruiken. Hij beschikte over een drie element beam en een mooie “V” beam die richting Amerika straalde. Nadat er plek was vrijgemaakt voor mijn apparatuur en alles was aangesloten was ik QRV als 9U5BH, de call van pater Florin. Vaak hoorde ik weer dat ik de eerste Rwandees was voor hun, maar dat betwijfel ik. Nadat de band op 20 dicht ging maakte ik QSY naar 40. Ik was op die band QRV met de V-beam, die ik via wat knutselwerk had aangepast aan mijn 52 Ohm rig. Ik probeerde ook nog 80 meter, maar dat had geen succes. De banden bleven elke nacht open tot 4:30 AM. Ik vroeg pater Florin of er ook leeuwen rondliepen, en dat werd positief beantwoord. Dat antwoord maakte de wandeling van de shack naar mijn kamer in het hoofgebouw toch ietwat beangstigend. Ik voel me veilig als ik weer dat die leeuwen ergens anders zijn. Maar overdag ben je veilig in het land van de leeuwen, want dan slapen ze. De plaats waar pater Florin woonde was een erg grote katholieke school waar wel 2000 leerlingen les kregen. Een groot aantal van deze leerlingen woorden ook op de school, de rest woonde in het naburige dorp. Hun leeftijd varieerde van 5 tot ongeveer 16 jaar. Ik vraag me af of pater Florin daar nog steeds verblijft, en zelfs of de school er nog is. In Afrika verandert alles snel tegenwoordig. Rwanda en Burundi zijn samengegaan met de Congo. Pater Florin is een Belg, en Belgen zijn niet echt geliefd in de Congo. En de Congo is maar een steenworp verwijderd van de school van pater Florin. Alle leerlingen op de school zijn inheems, veel verschillende stammen zijn vertegenwoordigd, en dat is te zien aan hun haardracht en hun kleding. Er wordt gezegd dat ze elkaar nauwelijks kunnen verstaan. Pater Florin had een klein omroep station en had heel veel grammofoonplaten. Elke dag activeerde hij zijn omroepzender en draaide plaatjes voor iedereen in de buurt die beschikte over een ontvanger. Mijn verblijf bij de paters was erg plezierig. Condities waren steeds uitstekend. Over de radio regelde ik een modulatie-transformator voor het omroepstation van de pater. Ik moest pater Florin beloven dat ik naar Rwanda zou tergkeren na mijn bezoek aan ander Afrikaanse landen. En dan moest ik drie of vier maanden bij hem logeren. Dat zou fijn zijn, als hij daar dan nog steeds vertoeft. John kwam om mij en mijn spullen weer op te halen en bracht me terug naar Burundi. Een bezoek aan het hoofd van de Post en Telegraaf in Usumburu bezorgde me mijn eigen Burundi call, 9U5ZZ. Die mocht ik gebruiken bij John thuis. Die call gebruikte ik de drie of vier dagen dat ik nog bij John logeerde. Een QSO dat ik als 9U5ZZ had blijf ik me altijd herinneren. Dat was een SSB QSO met ZS6ANE in Johannesburg. Hij vroeg aan met of ik zin had om naar Bouvet Eiland te gaan. Jongens, wie wil nou niet naar Bouvet Eiland om vandaar QRV te zijn. Mij werd meteen duidelijk gemaakt dat dit wel wat centjes zou kosten. En dat met het magere budget dat ik ter beschikking had. Timide vroeg ik hoeveel het wel zou kosten. Drie dollar voor elke dag eten aan boord van het schip kreeg ik te horen. De boot zou via Tristan da Cunha en Gough eiland naar Bouvet gaan. Hij had al geregeld dat ik op Tristan da Cunha en Gough Island de call ZD9AM kon gebruiken. Deze ontwikkeling van mijn reis had ik in de verste verte niet kunnen dromen. Stel je voor ik, Gus Browning, QRV vanaf Bouvet Oya. ZS6ANE vertelde me verder dat Ragnar, LA5HE had aangeboden te helpen met het verkrijgen van een machtiging voor Bouvet voor Gus. Ragnar was daar al druk mee bezig. Ik moest er wel voor zorgen dat ik op een bepaalde dag me in Kaapstad moest melden. En die dag lag niet zo ver in het verschiet. Dit QSO was het einde van mijn verblijf in Burundi. Mijn reisschema werd nu aangevuld met een deadline omdat ik op me op tijd bij het schip in Kaapstad moest melden. Mijn stops tussen Kigoma en Kaapstad werden door deze deadline wel beperkt, maar dat had ik er graag voor over. In dit deel van de wereld zijn vertragingen schering en inslag. John bracht me naar Kigoma in het westen van Tanganyika, een behoorlijk eind van Burundi vandaan. We vertrokken om 1 uur s ’nachts om er zeker van te zijn dat ik op tijd was voor de trein in Kigoma. Die trein reed maar twee keer per week en het missen van die trein zou betekenen dat ik te laat in Kaapstad zou arriveren. Dat mocht natuurlijk niet gebeuren IK KON DAN NIET QRV ZIJN VANAF BOUVT EILAND. Volgende maand: De reis naar Kaapstad. Gus Lees verder Deel 23