De combinatie van een ijzig landschap, afwezigheid van wilde dieren, het geologische verleden en ruige weersomstandigheden en de afwezigheid van menselijke invloeden zorgen ervoor dat dit unieke natuurgebied van onschatbare waarde is en blijft. een waar maagdelijk stukje aarde. De achterkant van de wereld 7 Februari 2006. De kolonie pinguïns op het eiland vlak voor de kust van het ijscontinent Antarctica is bezig met de dagelijkse beslommeringen. De temperatuur in de Antarctische zomer is redelijk, min 1 graad Celsius. De wind is iets gaan liggen, slechts 40 knots. Peter 1, want zo heet het eiland, ligt op 67 graden en 43 minuten west, en 68 graden en 12 minuten zuid. Peter 1 is een vulkaaneiland ten westen van het AntArctische vasteland, en is 9 maanden per jaar onbereikbaar door het winterijs van de Zuidpool. De vulkaan, bedekt met eeuwige sneeuw, is even zichtbaar. Plotseling ontstaat opwinding onder de vaste bewoners van het eiland. En daar is de bron van de opwinding, een schip nadert het vulkaaneiland. Een helikopter op het dek is even, tussen de mistslierten door, zichtbaar. Daarna trekt de hemel weer dicht, en valt de grauwe sluier alweer over de dieren die dit eiland als hun thuis beschouwen. Een dag later trekt de mist gedeeltelijk op. Ja hoor, de boot ligt nog steeds voor de kust. Maar het is niet de Calypso van Cousteau, maar de Dap Mares, en de helicopter is nodig om aan land te kunnen gaan. Twaalf jaar zijn verstreken sinds de laatste bezoekers zijn vertrokken met een Russisch poolvaartuig. De opwinding van de pinguins wordt enorm als blijkt dat de heli een verkenningsvlucht maakt boven het eiland. En als het groene monster neerstrijkt op het ijzige aardoppervlak, en een paar grote pinguins uit het apparaat komen en hun poten in de pinguinpoep zetten is het feest op het eiland. Een paar minuten later wordt een bericht vanaf de boot via de radio verzonden: " The Eagle has landed" . Historische woorden, uitgesproken tijdens de eerste Maanlanding. Het bericht wordt opgevangen in Punta Arenas, Vuurland, Zuid Amerika, en daarna snel via moderne communicatiesystemen verder gestuurd. Maar voor wie is dit bericht bestemd? De helikopter vliegt nu af en aan, en brengt de ene lading na de andere over van het schip naar het eiland. Ook worden meer mensen aan land gezet die direct beginnen met het opzetten van een grote tent. Zou Adre Rieu soms een optreden verzorgen voor de pinguïn-bevolking? Nee, behalve die ene accordeon, en die banjo zitten er geen muziekinstrumenten tussen de lading. Wel toetsenborden, maar die zitten vast aan laptops. Wetenschappers natuurlijk. Maar wat moeten die met waspalen, welke reeds voorzien zijn van waslijnen? Op een bepaald moment hangt zelfs kamer 13, een toilet onder de helicopter. Dat getuigt van een gedegen voorbereiding van deze invasie, maar wie zijn de “invaders”, komen ze misschien van outer space? En waarom juist hier, op dit meest eenzame, barre uithoek van het Zuidpoolgebied. Plotseling trekt de hemel weer dicht, en verdwijnt het eiland uit zicht van de mensen op de boot. Er staan nog 3 mensen op de boot beteuterd te kijken naar de grijze mist, zij kunnen niet meer aan land gezet worden. En de groep mensen op het eiland is op zichzelf aangewezen. Als Boudewijn Buch nog had geleefd, dan had hij kunnen vertellen dat de bezoekers gekken of dwazen zijn. Eilandgekken. Maar de gekken zijn wel goed getrainde mensen, die weten wat ze doen. In de barre omstandigheden zijn ze in de snel opgebouwde tenten bezig met het opstellen van ingewikkelde apparatuur. En buiten worden de waspalen opgetuigd, ze zijn alleen veel te hoog om er was aan te kunnen ophangen. Alle waspalen worden verbonden met zwarte of witte kabels, welke allemaal in de tenten verdwijnen. Een scheerlijn van de waspalen wordt gedecoreerd met kleine vlaggetjes. De Amerikaanse vlag de Russische vlag en de Zwitserse vlag. Maar ook de Noorse vlag, want het eiland is Noors grondgebied. En er is ook een Nederlands vlaggetje zichtbaar. Alleen mannen maken deel uit van de groep. Het lijkt wel alsof de mannen een call-center van Neckermann opgebouwd hebben. Op een bepaald moment zit een groep mannen (voornamelijk 50- plussers) met koptelefoons op, te luisteren naar emotionele klanten. Er wordt regelmatig gepoogd de klanten tot rust te manen, maar dat schijnt onbegonnen werk te zijn. Een andere groep mannen, ook met koptelefoons op, spreken helemaal niet tegen hun klanten. Het valt op dat zij niet eens een microfoon hebben, het enige wat ze doen is zo nu en dan een zilveren hefboompje bedienen, en wat verdwaasd op het toetsenbord van hun laptop slaan. Eiland-gekken, inderdaad. Net als Boudewijn Buch was. Maar wel eiland-gekken met een hele rare tik. Het zijn namelijk zendamateurs, die al hun spaarcenten 4 jaar lang opgespaard hebben om in deze uithoek van moeder aarde, onder barre omstandigheden, 10 dagen lang, 24 uur per etmaal, radioverbindingen te maken met andere zendamateurs, waar dan ook ter wereld. Gekkenwerk, inderdaad, het is zelfs geen weer op te kamperen. Het bericht "The Eagle has landed" was bestemd voor de 2 miljoen zendamateurs elders in de wereld. En een van die zendamateurs woont sinds december 2004 in Huijbergen. In Huijbergen staat sinds eind september 2005 een flinke antennemast. Boven in de mast zijn een aantal staven van verschillende dikte gemonteerd. Het geheel, dat oogt als een enorme TV antenne, is opgesierd met een plastic uil. Om de vogels weg te houden. Maar erg afschrikwekkend is dat niet voor de vogels. Zou het mij deze keer wel lukken om een verbinding met het eiland tot stand te brengen? In 1994, de laatste keer dat er mensen waren op het eiland, bleef het bij dagenlange pogingen (en nachtelijke pogingen). Die pogingen werden overigens vanuit Vlissingen ondernomen. "The eagle has landed" was het sein voor een nieuwe golf van pogingen van 2 miljoen mensen om een verbinding met Peter 1 Eiland tot stand te brengen. En ik, hier in Huijbergen was een daar ook een van. Maar ik moest wel een afstand van maar liefst 15350 kilometer overbruggen en er was geen hulp van steunzenders of hulp van derden. En natuurlijk korte dagen, en slechte weersomstandigheden, voorwaar geen riant vooruitzicht voor een succesvolle poging. Maar daartegenover stond een goede zend/ontvangantenne en ook nog extra 40 jaar ervaring als zendamateur. Twee dagen later, rond 11 uur ‘s avonds (Huijbergse tijd) trok de mist rond het eiland eindelijk op, en kon de rest van het team aan land worden gezet. Daarbij was ook de kok van het team, samen met etenswaar, zodat de groep eindelijk eens fatsoenlijk kon eten. Elke morgen liep de wekker vroeg af hier in Huijbergen, en zat ik achter mijn zendinstallatie. Maar de signalen van de waspalen op het zuidpool-eiland, waren niet of nauwelijks hoorbaar. Ook ‘s middags en ‘s avonds werd geluisterd, elke vrije minuut werd achter de zender doorgebracht. Op zondagmiddag, 12 februari om half vijf ’s avonds, klonk een bericht van Peter 1 Eiland uit de radio in Huijbergen. "Stilte A.U.B., wil de PA... (deel van de roepletters van een Nederlandse zendamateur) het nog eens proberen". Helaas zijn zendamateurs doof, en van stilte was dus absoluut geen sprake. De concurrentie bleef enorm. Maar voor wie van de 8000 Nederlandse zendamateurs was dit bericht bestemd? De radio-operator op het eiland bleef echter stug zijn oproep herhalen, en na vele pogingen werd duidelijk voor welke Nederlander de oproep bestemd was: "PA0ABM, this is 3Y0X, you are 599, over". Het bericht was voor mij bestemd. En het antwoord vanuit Nederland was kort maar krachtig: "3Y0X, this is PA0ABM, 599 thanks". “Yesssss”. Ik had radiocontact gehad met Peter 1 Eiland. Hiernaast is een Azimuth-projectie (grootcirkel-map) te zien. De blauwe lijn geeft de lijn richting Nederland aan. De blauwe punt is het eiland Peter 1 De afstand tussen Huijbergen en peter 1 Eiland bedraagt 15.049 Kilometer. Een richt-antenne (zoals die van mij) moet naar 175 graden (t.o.v. het noorden) gedraaid worden voor optimale ontvangst. De verbinding tussen Huijbergen en de zendamateurs op Peter 1 Eiland, meer dan 15 duizend kilometer ver, was tot stand gebracht. Deze keer waren alle voorbereidingen niet voor niets geweest. Hier in Huijbergen was geen microfoon aanwezig, maar werd een zilveren hefboompje bediend. De verbinding werd namelijk d.m.v. morse-tekens afgewerkt. Maar die ene verbinding was niet genoeg. Stel je voor dat ik het niet goed had gehoord, en dat het antwoord vanaf de andere kant van de aardbol toch niet voor mij bestemd was geweest. Dus toch maar weer luisteren om extra signalen vanaf Peter 1 eiland op te pikken. Van ‘vroeg in de morgen vroeg tot laat in de avond.. Twee dagen later werd alle moeite beloond met een tweede gesprek met Peter 1 eiland. Nu was de lokale tijd 23.32 uur. Op 19 februari 2006, om 19.13 Huijbergse tijd werd vanaf Peter 1 Eiland de allerlaatste verbinding gemaakt. Juist 1 uur daarvoor lukte het voor de vijfde keer om vanuit Huijbergen een verbinding met het eiland tot stand te brengen. En dat gebeurde steeds op en andere golflengte. En bij elke verbinding werd gebruik gemaakt van morse-communicatie. Het avontuur voor de Zuidpool-avonturiers was nog niet afgelopen. Ruim 6 dagen kon het schip vanwege mist en zeer slecht weer (storm) niet aan de thuisreis beginnen. Daarbij zorgde de storm die in het gebied woedde ervoor dat elk expeditielid zeeziek werd. Begin maart 2006 was elk expeditie-lid eindelijk thuis. Epiloog Later dat jaar viel een enveloppe in de brievenbus hier in Huijbergen. Uit Amerika. En in die enveloppe zat een kaart (een QSL kaart zoals de zendameteurs zo'n kaart noemen). En op die kaart waren de details van alle 5 gesprekken met de groep fanaten daar op Peter 1 Eiland, te lezen. Het bewijs van alle activiteiten was hiermee een feit. Nu kon ik me verder concentreren op een radio verbinding met het laatste land op aarde waar ik nog nooit een gesprek mee heb kunnen maken. En dat is tot vandaag nog steeds zo. Dat laatste land is Noord Korea. In juni 2007 gebeurde nog iets bijzonders, boven in de bergen van Liechtenstein, het dwergstaatje op de grens van Zwitserland en Oostenrijk. Ik was daar boven in de bergen, 400 meter boven het dorp Triesenberg, samen met mijn vrienden, bezig met radio uitzendingen toen er 2 auto's de bergweg naar de hut opkropen. De auto's waren niet verkeerd gereden, maar draaiden doelbewust het zijpaadje in naar de berghut, waar de radio signalen werden uitgezonden. Een aantal mensen kwamen eens kijken wat wij daar aan het doen waren. Het bleken ook beoefenaars van dezelfde hobby te zijn. Zendamateurs. Aan hun kleding was iets bijzonders te zien. Op het T-shirt van 2 bezoekers was de logo van de zendamateurs die in 2006 op Peter 1 Eiland waren geweest, zichtbaar. Ik stond oog in oog met 2 van de mensen, die in 2006 Peter 1 Eiland hadden bezocht. Het waren Bob,N6OX (links) en Gerard, F2JD (rechts) Toeval?!!
DX code of Conduct Many hams like to accept the DX Code of Conduct, So Do I. Therefore I publish the rules of this Code of Conduct for DXers on my web.

Peter 1 Island, The Last Wilderness.